Column – Alphen, adem eens diep in (nu het nog kan)
Foto: Ter illustratie (AI)
Het is eindelijk zover: Alphen aan den Rijn krijgt een zero-emissiezone. Niet morgen, niet volgend jaar, maar — heel Alphens — over twee jaar, na drie jaar praten over die twee jaar. En natuurlijk gebeurde dat pas na een raadsvergadering die meer weg had van een theatrale familiereünie waar iedereen doet alsof ze elkaar alwéér voor het eerst ontmoeten.
Je kon er een bingo van maken:
“Schone lucht!” — kruisje.
“Onbetaalbaar voor ondernemers!” — kruisje.
“Ruimhartige ontheffingen!” — kruisje.
En toen Winfried Ponsioen zijn iconische “Onder welke steen hebben jullie geleefd?” eruit perste, kon iedereen de bingokaart verscheuren: we waren klaar.
Een debat als een wokpan
Wat opviel: de verdeeldheid liep dwars door partijen heen. Zelfs de twee VVD-fracties — ja, we hebben er twee, omdat één blijkbaar niet genoeg ruimte bood voor alle meningen — stonden weer eens lijnrecht tegenover elkaar.
Aan de ene kant ondernemersverdriet, aan de andere kant klimaatplichtsbesef. Een soort ideologisch touwtrekken waarbij je ziet dat beide kanten gelijk hebben, maar niemand dat hardop wil toegeven.
Jeroen Matthijssen (VVD) hield vol dat er “geen probleem is zolang er geen zero-emissiezone komt.” Ja, en zolang je de gordijnen dichthoudt, bestaat er ook geen regen. Logisch.
Ponsioen (CDA) ging er snoeihard overheen: “Er is geen probleem, want er zijn ontheffingen.”
Waarop heel Alphen zich afvroeg:
Als iedereen straks een ontheffing heeft… wat is dan nog de zone?
Een stembord? Een decorstuk? Een verkeersbord dat roept: “In theorie zijn we groen!”
Het plan werd bijgeschaafd. Toen weer bijgeschaafd. Toen nóg een keer.
Zoals het een echte Alphense beleidssoap betaamt, werd het voorstel eerst uitgebreid aangevallen, daarna uitgekleed, heringericht en opnieuw in elkaar gezet.
Resultaat:
– het gebied werd kleiner,
– de invoeringsdatum werd opgerekt,
– de ontheffingen werden soepeler,
– en eigenlijk kreeg bijna iedereen wel iets van zijn wensenlijstje.
Als beleidsproces is dat prachtig. Als daadkracht? Laten we zeggen: het was een lange bevalling en de baby is kleiner dan de echo deed vermoeden.
En dan De Aarhof…
Raadslid Ank de Groot wees terecht op de olifant in de kamer: De Aarhof gaat groots verbouwd worden, precies midden in de zone. Dat betekent: vrachtwagens, bouwverkeer, materialen, aannemers.
Ontheffingen, dus. Véél ontheffingen.
Maar vijf jaar uitstel? Dat kreeg ze niet rond.
En dus gaan we straks een zero-emissiezone bouwen… vol voertuigen die uitstoten.
Als dat geen Alphense paradox is, weet ik het ook niet meer.
Toch voelt dit als een doorbraak
Na jaren van praten heeft de gemeenteraad eindelijk een knoop doorgehakt. En ja, het plan zit vol compromissen, kromme randjes en politieke pleisters. Maar er is wél gekozen.
En misschien is dat precies wat Alphen nodig had: niet nog een jaar praten, maar een richting. Een beetje lef, een beetje toekomst, een beetje schone lucht.
Want eerlijk: wie door het centrum loopt en even diep ademhaalt, merkt het.
We kunnen beter.
We móéten beter.
En deze zone — hoe afgezwakt ook — is tenminste een stap. Geen sprint, geen revolutie, maar een stap vooruit.
En dus zeg ik: zet hem erin, die zero-emissiezone.
Met alle mitsen, maren en politieke schrammen.
Want Alphen verdient frisse lucht.
Al is het maar om de volgende raadsvergadering wat helderder te kunnen aanhoren.
