Column - Onbegrijpelijk: vuurwerk afsteken naast je eigen honden
Oudejaarsavond. Het Stationsplein in Alphen aan den Rijn, vlak naast het woningcomplex Toor. Ik was op bezoek bij mijn ouders en had mijn oudste hond expres thuisgelaten – ik wist dat hij de stress nooit zou kunnen verdragen. Alleen mijn twee jongste honden gingen mee, beide bang, met de staart tussen hun benen en trillend op hun pootjes. Iedere knal is voor hen een nachtmerrie. Iedere seconde buiten voelt als marteling. En toch moeten ze hun behoefte doen, want zelfs angstige honden hebben basisbehoeften.
En toen zag ik het. Midden op het plein stond een man, ook met twee honden. En tot mijn ontsteltenis, verbijstering en pure woede stak hij vuurwerk af, vlak naast zijn eigen dieren. Meerdere keren. Ik stond stokstijf, sprakeloos van ongeloof. Wat dacht hij? Dat zijn honden stoer zouden blijven staan? Dat hun trillende lichamen, hun angstige ogen, een spelletje waren? Dat dit grappig was?
Mijn hart brak. Echt, ik voelde het in iedere vezel van mijn lijf. Wat moeten die dieren hebben gedacht? Ze konden niet weg, konden niet begrijpen waarom hun menselijke eigenaar hun veiligheid volledig negeerde. Ze stonden op het punt om te panikeren, misschien zelfs te verwonden of permanent getraumatiseerd te raken. Brandwonden, gehoorschade, een angst die hen hun hele leven kan bijblijven – allemaal door iemand die zogenaamd ‘verantwoordelijk’ was voor hun welzijn.
Ik voelde een mengeling van machteloosheid en woede. Wat had ik moeten doen? Hem op zijn gedrag aanspreken? Misschien zelfs fysiek ingrijpen? Mijn instinct schreeuwde ja, maar ik had mijn twee trillende honden bij me, die niets anders wilden dan naar huis, naar veiligheid. Dus liep ik weg. Maar die beelden blijven door mijn hoofd spoken. En met elke seconde groeit de woede. Dit is geen opvoeding, geen training, geen stoerheid. Dit is pure roekeloosheid, egoïsme en wreedheid.
Soms vraag ik mezelf: ben ik te gevoelig? Geef ik teveel om mijn honden? Misschien. Maar de realiteit is dat dit niet normaal kan zijn. Angst is geen vermaak. Dieren zijn geen speelgoed. Ze zijn levende wezens, met gevoelens, vertrouwen en een hart dat klopt voor jou – hun eigenaar. Wie dat negeert, is laf, wreed en onacceptabel.
Mijn honden hebben me geleerd wat liefde, verantwoordelijkheid en compassie betekent. Hun angst laat me voelen hoe het is om machteloos te zijn tegenover iemand die geen empathie heeft. En daarom weet ik één ding zeker: volgende keer zal ik wél ingrijpen. Volgende keer zal ik mijn stem laten horen, hoe eng of ongemakkelijk het ook is.
Wie zijn dieren opzettelijk in gevaar brengt, verdient geen mededogen. Angst respecteren, verantwoordelijkheid nemen, compassie tonen – dat is wat het betekent om een eigenaar te zijn. Alles daarbuiten is lafheid, egoïsme en wreedheid. Mijn honden verdienen beter. Elk dier verdient beter.
Xaverio van der Aar.
