❄️ Column | Alphen onder een dekentje
Alsof iemand ’s nachts zachtjes een dekbed over Alphen aan den Rijn heeft gelegd. Je wordt wakker, kijkt naar buiten en denkt: oh… dáár is de winter gebleven. Straten zijn ineens stiller, auto’s bewegen alsof ze op eieren rijden en iedere stoep is een potentieel glijbaanavontuur.
Natuurlijk mopperen we. Over bussen die niet rijden, treinen die het spoor niet aandurven en containers die even vakantie hebben. Maar eerlijk is eerlijk: diep vanbinnen genieten we ook een beetje. Want wanneer zag Alphen er voor het laatst zo uit? Wit, rustig en bijna onherkenbaar mooi.
Kinderen hebben geen last van wisselstoringen. Die weten precies wat ze moeten doen: naar buiten. Sneeuwpoppen verschijnen alsof ze er altijd al stonden, sleeën worden van zolders gehaald en elke heuvel – hoe klein ook – wordt ineens een officiële rodelbaan. Ouders kijken toe, half bezorgd, half jaloers omdat zij morgen gewoon weer naar hun werk moeten.
Ook volwassenen veranderen. Normaal lopen we strak door, nu blijven we staan. Voor een foto van een besneeuwde brug. Voor een boom die eruitziet alsof hij uit een kerstkaart is gestapt. Of gewoon om even te lachen om iemand die nét niet onderuit gaat. Medemenselijkheid op gladde zolen.
Binnen ruikt het naar koffie en warme chocolademelk. Buiten kraakt de sneeuw onder je schoenen. En heel even voelt het alsof alles wat minder moet. Minder haast, minder planning, minder moeten. Alleen maar kijken. En genieten.
Dus ja, het is glad. Ja, het is onhandig. Maar stiekem is dit winterweer ook een cadeautje. Eén dat smelt. En daarom juist zo mooi is. ❄️
Xaverio.
