Column - De woningnood is geen crisis. Het is politieke sabotage
Zeven tot tien jaar. Dat is hoe lang je moet wachten op een sociale huurwoning in Alphen aan den Rijn. Zeven tot tien jaar. Voor een normaal menselijk leven. Voor een starter die een eigen plek wil, voor een gezin dat ergens moet kunnen wonen, voor een alleenstaande die niet op straat kan. Dat is geen wachttijd. Dat is levensblokkade. En laten we één ding glashelder stellen: dit is geen ongeluk. Dit is geen ingewikkeld probleem. Dit is politiek falen. Opzettelijk, structureel en schaamteloos.
Corporaties zoals Woonforte doen hun uiterste best. Tweehonderd woningen per jaar bouwen, dertig procent sociale huur bij nieuwbouw, samenwerken met de gemeente. En wat gebeurt er? Niets. Omdat Den Haag elke vooruitgang saboteert. Huurbevriezing klinkt sociaal, maar is niets anders dan goedkoop verkiezingsvoer. Het is een doekje voor het bloeden van kiezers, terwijl de echte rekening wordt doorgeschoven naar starters, gezinnen en alleenstaanden die nergens heen kunnen. Winstbelasting op corporaties? Miljarden verdwijnen richting de rijksbegroting, geld dat NIET naar woningen gaat. Wetgeving die doorstroming ontmoedigt? Schuld afschuiven is makkelijker dan bouwen.
En dan die doorstroming, dat magische woord in elke beleidsnota. Senioren zouden moeten verhuizen om plaats te maken voor starters. Klinkt logisch. Klinkt sociaal. Maar er is geen zekerheid. Geen waardig alternatief. Geen financiële of praktische prikkel. Wat er wél is, is een overheid die wijst, beschuldigt en wegkijkt. Het beleid is een vingertje, geen oplossing. Het beleid is een excuus om te zeggen: “Zie je wel, ze willen niet.” Alsof ouderen geen rechten, emoties of gemeenschappen hebben.
Gemeenten zoals Alphen doen wat ze kunnen. Dertig procent sociale huur bij nieuwbouw, samenwerken met corporaties, ruimte vinden waar die nauwelijks is. En wat krijgen ze terug? Meer taken, minder middelen, een constante druk van Den Haag die elke vooruitgang blokkeert. Het is alsof je iemand met een lekke emmer vraagt het waterpeil te verlagen terwijl je er nieuwe gaten in boort.
En ondertussen doet de landelijke politiek alsof ze haar best doet. Alsof ze oplossingen zoekt. Alsof ze de woningnood serieus neemt. Laten we daar even eerlijk over zijn: dat is liegen. Dat is hypocrisie in zijn puurste vorm. Vier jaar vooruitdenken? Vier jaar! Terwijl het woningtekort decennia omspant. Elke maatregel die op korte termijn prettig klinkt, zoals een huurbevriezing, maakt structurele vooruitgang onmogelijk.
Stop ook met doen alsof dit iedereen treft. Nee. Dit treft vooral de mensen zonder vangnet: jongeren zonder rijke ouders, alleenstaanden, gescheiden ouders, gezinnen met een normaal inkomen die geen normale woning kunnen vinden. Voor hen is wachten geen optie. Voor hen is wachten vernietigend. Het is woede. Het is wantrouwen. Het is een afbraakproces dat langzaam hun leven uitholt.
En laten we niet vergeten wat dit politieke falen werkelijk is: een bewuste keuze. Miljarden uit corporaties trekken, regels opleggen, doorstroming frustreren, bouwen ontmoedigen. Het is niet dat men het probleem niet ziet. Het is dat men er bewust niets aan doet, omdat echte oplossingen geen zetels opleveren. Politieke winst gaat boven mensenlevens.
Beste kabinet, beste Kamerleden: hoe durven jullie nog te spreken over bestaanszekerheid? Hoe durven jullie nog beleid presenteren alsof dit een randprobleem is? Hoeveel levens moeten er nog kapotgaan voordat jullie toegeven dat jullie falen? Elke maand dat jullie blijven praten in plaats van handelen, tikt de tijdbom verder. Tot hij afgaat. Niet in Den Haag, maar in steden als Alphen. In wijken waar hoop verandert in woede, waar vertrouwen in bestuur omslaat in bitterheid, en waar burgers zich afvragen of hun leven nog iets waard is in een systeem dat hen negeert.
Dit is het moment voor keuzes. Niet voor nog een commissie, niet voor een beleidsnota, niet voor mooie woorden op papier. Daden. Bouw woningen. Stop met het leegtrekken van corporaties. Geef gemeenten middelen en autonomie. Stimuleer doorstroming met zekerheid en waardigheid, niet met dreigementen en schuld. Geef starters en gezinnen perspectief.
En als jullie die keuzes niet durven maken? Zeg dat dan. Eerlijk. Dan weten we tenminste waar we aan toe zijn. Maar blijf niet langer liegen. Blijf niet langer blokkeren. Mensen wachten niet op jullie excuses. Mensen wachten op huizen. En dat wachten, dat falen van jullie kant, dat is geen fout meer. Dat is politieke sabotage.
Xaverio.