Column - Lafheid met voorbedachten rade: wie een 97‑jarige overvalt, heeft geen plaats in onze samenleving
Ze deden zich voor als rechercheurs.
Dat is geen impuls. Dat is voorbereiding.
Ze gingen het huis binnen van een man van 97.
Dat is geen toeval. Dat is selectie.
Ze dwongen, knevelden, mishandelden.
Dat is geen paniek. Dat is machtsspel.
Alles aan dit verhaal schreeuwt: bewust, berekend, laf.
Dit zijn geen “jongeren”.
Geen “verdachten”.
Geen “verwarde personen”.
Dit zijn parasieten op vertrouwen.
Ze leven niet van arbeid, niet van lef, niet van talent —
ze leven van het breken van wie zich niet kan verdedigen.
En laten we stoppen met doen alsof hun toekomst telt terwijl die van hun slachtoffer is afgepakt.
De 97‑jarige man verliest veiligheid, rust, waardigheid.
Zij verliezen? Hooguit vrijheid — tijdelijk.
Dat is geen balans. Dat is een systeem dat nog te mild is.
Wie dit doet, plaatst zichzelf buiten de morele gemeenschap. Niet omdat wij hard zijn, maar omdat zij elke regel van menselijkheid hebben afgebroken. Je kunt geen beroep doen op rechten als je andermans bestaan vertrapt.
Hun daad zegt alles:
Geen eer
Geen ruggengraat
Geen empathie
Geen plek in een fatsoenlijke samenleving
En nee — dit los je niet op met begrip, achtergrondverhalen of zachte woorden.
Dit vraagt keiharde rechtspraak, lange straffen, blijvende consequenties en nul romantiek.
Laat hun namen synoniem worden met schande.
Laat hun toekomst bestaan uit dossiers, beperkingen en gesloten deuren.
Laat elke stap die ze zetten herinneren aan wat ze hebben gedaan.
Niet omdat we wraak willen.
Maar omdat bescherming van de zwaksten niet onderhandelbaar is.
En één ding is zeker:
zij dachten macht te pakken —
maar ze hebben zichzelf voor altijd ontmaskerd als het laagste wat een samenleving kan voortbrengen.
