Column - “Luiers, kattenbakken en stilte: hoe ver laten we geweld tegen kinderen gaan?”
Er zijn momenten waarop taal eigenlijk tekortschiet. Waar woorden te netjes zijn, te schoon, te beschaafd voor wat er wordt beschreven. Dit is zo’n moment. Want wat hier op tafel ligt, is geen “zaak”, geen “dossier”, geen “complex familierechtelijk conflict”.
Dit is een morele crash. Frontaal. Zonder airbags.
Laten we ophouden met eromheen praten. De verdenkingen in deze zaak zijn niet alleen ernstig — ze zijn ontaantastbaar smerig. Ze zitten op een niveau waar je niet meer spreekt over opvoeding, conflict, stress of cultuur. Dit zit in de categorie ontmenselijking.
Kinderen.
Niet één incident. Niet één klap.
Maar systematische vernedering.
Met hun mond een kattenbak schoonmaken.
Gebruikte luiers in hun mond.
Urenlang met het gezicht tegen een muur.
En ondertussen: toekijken hoe hun moeder wordt geslagen, verstikt, aan haar haren wordt voortgesleurd.
Dit is geen geweld.
Dit is ritueel breken.
Dit is gedrag dat niet alleen pijn doet, maar identiteit sloopt. Dat kinderen leert: jij bent niets. Jij bent vuil. Jij mag vernederd worden. Dit zijn geen wonden die je verbindt met een pleister. Dit zijn littekens die levenslang meekijken in spiegels.
En dan — alsof het script altijd hetzelfde is — komt het tegenverhaal.
Hij is zelf slachtoffer.
Het wordt overdreven.
De kinderen zouden zijn ingefluisterd.
De woning was beklad.
Er zijn spullen gestolen.
En ja hoor: culturele verschillen.
Dat moment. Dat ene moment waarop je weet: hier wordt niet verklaard, hier wordt weggepoetst.
Laten we dat woord kapotslaan, hier en nu.
Cultuur. Is. Geen. Schild.
Geen enkele cultuur ter wereld — geen enkele — rechtvaardigt het vernederen van kinderen. Geen enkele traditie schrijft voor dat luiers in kinder-monden horen. Geen enkel geloof, geen enkele achtergrond, geen enkel verleden maakt verstikking acceptabel.
Wie cultuur inzet om geweld te verzachten, misbruikt cultuur net zo hard als mensen.
En laten we eerlijk zijn over het “ingefluisterd”-argument. Dat is misschien wel het smerigste element van allemaal. Het suggereert niet alleen dat kinderen liegen, maar dat ze gemanipuleerd zijn — alsof hun woorden geen waarde hebben tenzij ze in een volwassen narratief passen. Alsof kinderleed pas bestaat wanneer het juridisch waterdicht is.
Dat is hoe misbruik overleeft.
Door twijfel te zaaien waar walging had moeten zijn.
Ja, de rechter moet zorgvuldig zijn. Ja, bewijs moet worden geleverd. Ja, hoor en wederhoor. Dat is rechtstaat. Dat is noodzakelijk. Maar de samenleving hoeft niet te wachten met voelen. Met reageren. Met zeggen: dit raakt iets fundamenteels.
Dit is geen “lastige zaak”.
Dit is geen “grijs gebied”.
Dit is geen “relatieproblematiek”.
Dit is een spiegel die ons wordt voorgehouden: hoe ver kan het gaan voordat we durven zeggen dat iets onherstelbaar fout is gegaan?
En ondertussen loopt deze man weer vrij rond. Juridisch correct. Procedureel noodzakelijk. Maar moreel wringt het. Schuurt het. Doet het pijn. Want ergens zijn kinderen die deze maanden niet als tijdsaanduiding herinneren, maar als angst.
9 juni komt eraan. Dan mag hij spreken. Dat is zijn recht.
Maar tot die tijd mag niemand dit kleiner maken.
Niemand mag dit bagatelliseren.
Niemand mag dit reduceren tot “twee kanten van het verhaal”.
Want sommige verhalen hebben geen symmetrie.
Sommige verhalen hebben alleen slachtoffers — en de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen.
Dit is geen oproep tot veroordeling.
Dit is een oproep tot morele helderheid.
Als zelfs de beschuldigingen je niet doen walgen, dan is niet deze zaak het probleem — maar wat we normaal zijn gaan vinden.
En dát is misschien wel het meest misselijkmakende van alles.
Xaverio.