Woonforte presenteert het alsof er iets groots is bereikt: 562 woningen in drie jaar voor jongeren. 32 procent van de verhuringen naar onder de 30. 904 woningen “gelabeld” als jongerenwoning.

Maar laten we het beest bij de naam noemen: dit is geen oplossing van de woningcrisis. Dit is administratief schuiven terwijl een hele generatie klem zit.

562 woningen in drie jaar. Dat is nog geen 200 per jaar. In een gemeente waar duizenden jongeren zoeken. Waar wachttijden richting de tien jaar gaan. Waar twintigers noodgedwongen thuis blijven wonen of de stad verlaten. Dit zijn geen cijfers om mee te pronken — dit zijn cijfers die laten zien hoe beschamend klein de beweging is.

En dan dat woord: labelen. 904 woningen gelabeld als jongerenwoning. Alsof je met een beleidssticker een tekort wegpoetst. Er is geen huis extra gebouwd door een label. Geen fundament gestort. Geen sleutel bijgekomen. Alleen bepaald wie er in de bestaande schaarste mag wonen.

Dat is geen bouwen aan toekomst. Dat is schaarste herverdelen.

De loting maakt het nog wranger. Jongeren moeten niet alleen jaren wachten, ze moeten ook geluk hebben. Wonen als kansspel. Gefeliciteerd als je wordt ingeloot. De rest mag hopen dat ze over een paar jaar opnieuw een kans krijgen. Dit is hoe laag de lat inmiddels ligt: bestaanszekerheid afhankelijk van toeval.

Het verhaal van doorstroming klinkt mooi in beleidsstukken. Senioren naar gelijkvloers, gezinnen schuiven door, starters krijgen ruimte. In theorie logisch. In werkelijkheid stokt het zodra er te weinig passende woningen zijn. Doorstroming zonder massale nieuwbouw is geen oplossing, het is een papieren ketting die bij de eerste schakel breekt.

En dan de belofte: 800 nieuwe woningen tussen 2026 en 2028. Alsof jongeren die nu vastzitten iets hebben aan een planning op papier. De ervaring leert dat projecten vertragen, procedures uitlopen, kosten stijgen. Ambitie is geen oplevering.

Het echte probleem is dat dit soort cijfers inmiddels als succes worden verkocht. Dat we genoegen nemen met kruimels omdat de honger zo groot is. Dat een structureel tekort wordt verpakt als vooruitgang.

Woonforte kan wijzen naar regelgeving, naar het Rijk, naar de markt. Maar zolang jongeren geen betaalbare woning kunnen vinden in hun eigen stad, is elk zelfgenoegzaam persbericht misplaatst.

Dit is geen reden voor trots. Dit is een noodsignaal.

En zolang dat niet zo wordt benoemd, blijft een hele generatie betalen voor een crisis die al jaren wordt gemanaged — maar niet opgelost.