Column - PI Alphen: een tikkende tijdbom wacht op de eerste dode
Schietincidenten. Ontsnappingen. Drugs. Bedreigingen. Suïcidepogingen. Medewerkers die hun grenzen overschrijden. En toch: iedereen doet alsof het normaal is. Alsof een gevangenis op een bedrijventerrein naast woonhuizen en scholen een plek is waar je gerust op een vrije ochtend je koffie kan drinken.
Vrijdagochtend in Alphen: een man zit minutenlang in een bushalte pal naast de hoofdingang van de gevangenis. Niemand houdt hem tegen. Niemand ziet het als een ramp. Dan staat hij op, stormt op zijn doelwit af. Een persoon wordt zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht. Een verdachte is voortvluchtig. Een auto staat met ingeslagen achterruit. Speurhonden snuffelen tussen de voertuigen, een helikopter cirkelt boven het terrein. En opnieuw klinken de holle woorden: “We onderzoeken wat er precies is gebeurd.”
Dat is geen onderzoek. Dat is symptoombestrijding. De PI Alphen is een tikkende tijdbom, en wij lopen er omheen alsof het gras groeit.
Het patroon is schrijnend
Dit is geen incident. Dit is een opeenstapeling van waarschuwingssignalen die wij collectief genegeerd hebben. Al jaren. Ontsnappingspogingen via vuilcontainers en lakens. Drugs die worden gesmokkeld. Bedreigingen met Kalasjnikovs. Medewerkers die over grenzen gaan, relaties met gedetineerden aangaan, privéklusjes door gevangenen laten uitvoeren. Suïcidepogingen en geweld tussen gedetineerden die onzichtbaar blijven totdat het uit de hand loopt.
En nu: iemand die openlijk wacht op zijn slachtoffer, op klaarlichte dag, direct naast een gevangenis. Dit is geen veiligheidslek. Dit is een tikkende tijdbom die elk moment kan ontploffen.
Wie durft nog te zeggen dat dit losse incidenten zijn? Iedereen die dit leest, weet dat dit slechts een kwestie van tijd is. Een kogel kan de volgende keer wél raak zijn. Een dodelijk mes kan de volgende keer wél zijn doel treffen. Een mislukte controle kan de eerste dode tot gevolg hebben.
De alarmbellen rinkelen, maar niemand luistert
Elke keer is er een persbericht. Elke keer horen we dat het “gelukkig goed afgelopen” is. Maar de waarschuwingen lagen er al. De signalen waren overduidelijk: een kwetsbare locatie, personeelstekort, gedetineerden met ernstige problematiek, onvoldoende toezicht, een inrichting die openstaat voor chaos.
En dan lezen we: “Het gaat om zeldzame incidenten.”
Zeldzaam? Wat is zeldzaam aan een locatie waar bijna elk jaar een incident plaatsvindt dat levens in gevaar brengt? Wat is zeldzaam aan een plek waar iemand rustig minutenlang kan wachten op zijn slachtoffer, zonder dat iemand ingrijpt? Dit is een tikkende tijdbom, en we lopen er achteloos omheen.
Hoeveel slachtoffers moeten er vallen?
Moet er een medewerker door een kogel worden getroffen?
Moet er een gedetineerde gewond raken of sterven?
Moet er een omstander in het ziekenhuis belanden?
Iedereen die nu nog wegkijkt, moet zich realiseren dat het een kwestie van tijd is. Tijd, niet kans, bepaalt wanneer het misgaat. En dan zal het te laat zijn.
De echte tragedie
De echte tragedie is niet dat er geschoten wordt.
De echte tragedie is dat niemand zich verantwoordelijk voelt.
De echte tragedie is dat we blijven doen alsof het incidenten zijn, terwijl dit een structureel probleem is.
De PI Alphen is een explosief mengsel van risico’s, een tikkende tijdbom, waar elke dag nieuwe vonken overslaan. En elke dag is er een kans dat de vonk het kruitvat raakt.
De vraag is niet of het misgaat.
De vraag is wanneer en hoeveel slachtoffers er nodig zijn voordat iemand eindelijk durft toe te geven: “We hebben gefaald.”
Het is wachten op bloed.
Het is wachten op de eerste dode.
En de tijd tikt genadeloos door, terwijl wij toekijken.
PI Alphen: een tikkende tijdbom. En de tijd tikt.
Xaverio.
Als je met “wij” de gewone burger bedoeld dan is het helaas logisch dat we alleen “toekijken” want ingrijpen is gevaarlijker dan “toekijken” en dan doel ik niet op het risico dat de “ingrijper” slachtoffer wordt van de dader maar van “justitie”.
“WIJ” , dat zijn de “politici” , de laagste levensvorm op aarde, en uiteraard de korpsbazen, advocaten en rechters. Niet eens “oom agent” want die mag niets doen maar de “top” die doordrenkt is van “deugen” en doodsbang is om hun felbegeerde plekje aan de top te verliezen als er werkelijk, met geweld, wordt ingegrepen.
Een deel van die “WIJ” staat volgende maand weer hun leugens te verkopen op straten en pleinen, ongehinderd door zelfreflectie, onderzoeken naar ongepast handelen verdoezelend en gesteund door de lokale media die ze, als schoothondjes, alle ruimte geeft voor hun kletspraat. Die “WIJ” zijn hoofdschuldig. Die conclusie zou dit tot een waardevolle column maken. Nu is het een doelloze, lafhartige opsomming van zaken. Meer niet.