Column - Den Haag dumpt zijn probleem in Alphen – en noemt dat beleid
et nieuwste plan uit Den Haag is even simpel als schokkend: ex-gedetineerden moeten met voorrang een woning krijgen in de gemeente waar zij vastzaten. Voor Alphen aan den Rijn betekent dat maar één ding: wij mogen het probleem oplossen dat het Rijk zelf niet aankan.
Alphen heeft de grootste gevangenis van Nederland. Dat is geen detail, dat is de kern van het probleem. Jaarlijks verlaten hier honderden gedetineerden de poort. En nu zegt het ministerie: dan moeten jullie ze ook maar huisvesten. Met voorrang. In een stad waar de woningnood al jaren uit de hand loopt.
Dit is geen visie. Dit is gemakzucht.
Woningnood als sluitpost
Iedereen weet hoe de situatie in Alphen is. Jongeren die tot hun dertigste bij hun ouders wonen. Gezinnen die vastzitten in te kleine woningen. Mensen die al tien jaar reageren zonder resultaat. En toch wordt er besloten dat woningen schaars zijn — behalve als het om ex-gedetineerden gaat.
Dan is er ineens voorrang.
Dat voelt niet alleen wrang. Dat is wrang.
Alphen wordt gestraft voor zijn ‘nuttigheid’
Dit beleid beloont gemeenten zonder voorzieningen en straft gemeenten die wél hun maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen. Alphen draagt al jaren de lasten van een landelijke gevangenis. Extra verkeersdruk. Extra veiligheidsvraagstukken. Extra inzet van zorg en handhaving.
En nu komt daar ook nog een verplichte woonopgave bovenop.
Wie dit rechtvaardig noemt, begrijpt niets van bestuurlijke balans.
Veiligheid wordt weggeredeneerd
Het ministerie praat over “kansen” en “stabiliteit”, maar zwijgt over risico’s. Over wijken die al onder druk staan. Over bewoners die zich afvragen wie er naast hen komt wonen. Over toezicht, begeleiding en handhaving die nu al tekortschieten.
Het is naïef om te doen alsof dit geen gevolgen heeft. En het is onverantwoord om die gevolgen weg te poetsen onder het mom van inclusie.
Re-integratie zonder realiteitszin
Zelfs hulporganisaties zeggen het hardop: re-integratie werkt het best waar mensen hun netwerk hebben. Familie. Bekenden. Werk. Hulpverlening die al loopt. Dat zit zelden in Alphen, maar ergens anders in het land.
Toch kiest Den Haag voor de meest onlogische optie. Niet omdat het beter is, maar omdat het eenvoudiger te regelen is op papier.
Dat is geen mensgericht beleid. Dat is dossierbeheer.
Geen draagvlak, geen eerlijkheid
Wat hier ontbreekt, is draagvlak. Alphenaren zijn dit soort besluiten zat. Steeds weer wordt er over de stad heen beslist. Steeds weer wordt gezegd dat het “meevalt”. Totdat de problemen zich opstapelen en de verantwoordelijkheid ineens lokaal ligt.
Dan is Den Haag onbereikbaar.
Alphen trekt terecht de streep
De gemeente zegt niet dat ex-gedetineerden geen tweede kans verdienen. De gemeente zegt dat deze aanpak fundamenteel fout is. Dat je complexe maatschappelijke problemen niet kunt oplossen door ze geografisch te verplaatsen.
Wie Alphen verplicht dit beleid uit te voeren, maakt van de stad een opvanglocatie voor rijksfalen.
En dat is iets waar terecht weerstand tegen bestaat.
Dit plan moet van tafel. Niet aangepast. Niet bijgesteld. Van tafel.
Alphen aan den Rijn is geen afvoerputje.
En hoe sneller Den Haag dat inziet, hoe beter.
