Column - Alphen aan den Rijn liet Anouk Noordermeer doelbewust vallen
Dit is geen verhaal over fouten.
Dit is een verhaal over keuzes.
De gemeente Alphen aan den Rijn koos ervoor Anouk Noordermeer publiekelijk te laten breken. Niet omdat zij schuldig was — dat wist men inmiddels beter — maar omdat toegeven dat zij onschuldig was bestuurlijk ongemakkelijk werd.
En dus bleef het beeld staan.
En dus bleef de schade liggen.
En dus werd zij opgeofferd.
Dat is geen nalatigheid meer. Dat is bewuste hardheid.
Toen de beschuldiging de wereld in werd geholpen — dat Noordermeer vertrouwelijke dossiers van kwetsbare kinderen zou hebben meegenomen — werd het zwaarste morele register opengetrokken. Angst werd geactiveerd. Ouders werden opgeroepen zich zorgen te maken. De suggestie was duidelijk: hier is iemand die grenzen heeft overschreden.
Dat was geen neutrale communicatie.
Dat was een publiek oordeel.
En toen het Openbaar Ministerie vaststelde dat er geen strafbaar feit was gepleegd, had ieder bestuur met een greintje fatsoen onmiddellijk de schade hersteld. Niet achteraf. Niet half. Niet in bijzinnen. Openlijk. Ondubbelzinnig. Onvoorwaardelijk.
Maar Alphen aan den Rijn deed niets.
Niet omdat men het niet wist.
Niet omdat men twijfelde.
Maar omdat men besloot dat het laten hangen van twijfel goedkoper was dan het erkennen van schuld.
Dat is bestuurlijk cynisme.
Wat daarna zichtbaar werd via Woo-documenten, sloeg de bodem eruit. Binnen dezelfde organisatie werd vertrouwelijke informatie gedeeld via privé- en externe e-mailadressen. Gedrag dat minstens dezelfde morele norm raakte — en waarvoor niemand publiekelijk werd vernederd, verdacht gemaakt of moreel veroordeeld.
Daarmee was alles gezegd.
Integriteit bleek geen principe, maar een instrument.
Zorgvuldigheid geen norm, maar een selectieve reflex.
Transparantie geen waarde, maar een woord voor beleidsnota’s.
De gemeenteraad liet het gebeuren. De raad die geacht wordt macht te controleren, accepteerde vaagheid, slikte ontwijking en noemde dat proces. Dat is geen democratische controle. Dat is bestuurlijke capitulatie.
En de burgemeester? Die koos voor regie over reputatieschade — maar niet voor rechtvaardigheid. Voor timing — maar niet voor waarheid. Voor rust in het stadhuis — maar niet voor herstel van onrecht.
Dat is geen leiderschap.
Dat is morele leegte.
Anouk Noordermeer werd juridisch gezuiverd.
Maar politiek geofferd.
En wie denkt dat dit over haar alleen gaat, vergist zich. Dit gaat over iedere inwoner die ooit afhankelijk is van een overheid die belooft zorgvuldig te zijn, maar zichzelf uitzondert zodra het spannend wordt.
Want hier is het principe opgeblazen:
gelijke gevallen, gelijke behandeling.
Alphen aan den Rijn heeft laten zien dat dit principe onderhandelbaar is. Dat wie macht heeft bescherming krijgt, en wie die verliest, wordt losgelaten. Dat reputaties collateral damage zijn. Dat waarheid pas telt als zij bestuurlijk uitkomt.
Dat is geen incident.
Dat is een bestuurscultuur.
En een bestuurscultuur die weigert onrecht te herstellen, verliest haar morele legitimiteit. Zo’n overheid mag geen lessen meer geven. Geen normen meer stellen. Geen integriteit meer eisen.
Want gezag dat zichzelf spaart, maar anderen breekt, is geen gezag.
Het is macht.
Kale macht.
En macht zonder zelfcorrectie verdient geen vertrouwen.
Xaverio.
