Column: “Ransuil regeert: Alphen 4 miljoen euro armer door boomzitter”
In Alphen aan den Rijn hebben we er een nieuw machtscentrum bij. Vergeet de gemeenteraad. Vergeet het college. De echte regisseur van het parkeerbeleid zit in een boom aan de Olympiaweg en zegt vooral: hoe-hoe.
De ransuil.
Een vogel van nog geen halve kilo die met één nest een investering van vier miljoen euro kan veroorzaken. Dat is bestuurlijke efficiëntie waar menig wethouder jaloers op moet zijn.
Wat ooit begon als een overzichtelijk plan — een paar honderd extra parkeerplaatsen bij de sportvelden — is inmiddels uitgegroeid tot een natuurdocumentaire met financiële ondertiteling. Oorspronkelijk prijskaartje: maximaal een miljoen. Nieuwe opties? Vier miljoen voor een parkeerdek. Vijf komma vier miljoen om auto’s onder Sporthal De Bijlen te schuiven. Voor dat geld verwacht je dat je auto wordt ingeparkeerd door een butler met fluwelen handschoenen.
En dan hebben we het nog niet eens over de toekomstige drukte door Poppodium MAX. Straks sta je bij een korfbalwedstrijd in dezelfde file als bij een metalconcert. Dat is pas multifunctioneel ruimtegebruik.
Maar het mooiste is de voorgeschiedenis. In 2019 werd aan de organisatie van de Huttenbouw plechtig beloofd dat er 139 parkeerplaatsen bij zouden komen. Zes jaar later zijn er vooral verklaringen bij gekomen. Eerst waren er herontwikkelingsplannen. Toen nieuwe voorzieningen. Toen een zilverreiger. Daarna “een ander dier”. En nu de ransuil.
Als dit tempo aanhoudt, blokkeert in 2027 een egel de fietsenstalling en in 2028 houdt een beschermde regenworm het hele centrum gegijzeld.
Begrijp me goed: natuurbescherming is belangrijk. We hoeven niet elk levend wezen weg te asfalteren omdat het de planning niet uitkomt. Maar hier lijkt de natuur vooral een dankbare bliksemafleider voor bestuurlijke besluiteloosheid. Alsof niemand in 2019 kon bedenken dat er in bomen weleens vogels zitten.
En nu wordt er serieus gesproken over het “op zorgvuldige wijze verplaatsen” van de uil. Met een kunstnest. Met ecologen. Met provinciale toestemming. Het klinkt alsof we een diplomatieke missie naar een bevriende mogendheid voorbereiden. “We gaan niet ontkennen dat het niet kan,” zegt de wethouder. Dat is bestuurlijk voor: we hopen dat iemand anders het oplost.
Ondertussen moeten kinderen worden afgewezen bij de Huttenbouw omdat het terrein niet past. Dat is misschien nog wel het pijnlijkste: een halve generatie Alphense timmerhelden die sneuvelt op een tak.
Het echte probleem is niet die uil. Die doet gewoon wat een uil doet: zitten, kijken, muizen eten en verder niemand lastigvallen. Het probleem is dat zes jaar lang niemand een plan heeft gemaakt dat bestand is tegen iets simpels als… een boom met een bewoner.
Misschien moeten we het eerlijk oplossen. Geef de ransuil gewoon een zetel in de raad. Hij heeft inmiddels meer invloed op het parkeerbeleid dan de gemiddelde fractie. En het voordeel: hij draait tenminste zijn kop op tijd om. Dat scheelt zomaar vier miljoen.
Xaverio.