De Steekterbrug is geen infrastructureel project meer. Het is een tikkende tijdbom — politiek, bestuurlijk en straks mogelijk ook fysiek.

We hebben het hier over bijna zestig miljoen euro. Zestig. Miljoen. En terwijl dat bedrag blijft oplopen, wordt uitgerekend de maatregel geschrapt die ongelukken kan voorkomen: een fietstunnel. Niet omdat het technisch onmogelijk is. Niet omdat het onzin is. Maar omdat de Provincie Zuid-Holland het blijkbaar niet belangrijk genoeg vindt.

Laat dat even bezinken.

Een overheid die wél miljoenen uittrekt voor complexe funderingen, risico’s in de bodem en het beschermen van huizen — maar tegelijkertijd besluit dat fietsers het maar zonder de veiligste oplossing moeten doen. Dat is geen vergissing. Dat is een keuze.

En niet zomaar één. Dit is een keuze waarbij risico’s doelbewust worden doorgeschoven naar de zwakste verkeersdeelnemers.

De Fietsersbond trok aan de bel. Werd genegeerd. Pas toen de kritiek niet meer te negeren viel en zelfs Provinciale Staten zich ermee gingen bemoeien, kwam er ineens “overleg”. Geen visie, geen leiderschap — alleen paniek toen het mis dreigde te gaan in de publieke opinie.

En ondertussen staat Jeroen van Dijken doodleuk elf miljoen extra te vragen. Voor een project dat al ontspoord is. Alsof het niets is. Alsof geld geen rol speelt — behalve als het om fietsveiligheid gaat.

Want laten we eerlijk zijn: dat geld was er dus wél. Zes miljoen euro “meevaller”. Zes miljoen die ineens opduikt nadat cruciale keuzes al gemaakt zijn. Dit was nooit een kwestie van kunnen. Dit was een kwestie van willen.

En daar zit de echte klap.

Als deze brug straks zonder maximale veiligheidsmaatregelen wordt opgeleverd en er gebeuren ongelukken, dan zijn die niet “jammer” of “onvoorzien”. Dan zijn ze het directe gevolg van politieke keuzes. Van mensen die wisten wat veiliger was — en er bewust niet voor kozen.

De Steekterbrug wordt zo een monument. Niet van vooruitgang, maar van falen. Van een overheid die haar prioriteiten niet op orde heeft en veiligheid behandelt als een sluitpost.

En de vraag die blijft hangen is simpel en vernietigend:
als je bij een project van tientallen miljoenen niet eens bereid bent om alles op alles te zetten voor veiligheid — waar ben je dan eigenlijk wél toe bereid?