Column: Alphen aan den Rijn: een bestuur dat niet meer bestuurt
Laten we ophouden met beleefd doen.
Wat er in Alphen aan den Rijn gebeurt is geen “beleid dat beter kan”.
Het is een structureel falend bestuur dat de grip op de werkelijkheid volledig kwijt is.
Dit is een gemeente die niet stuurt, maar reageert.
Niet oplost, maar uitstelt.
Niet kiest, maar verschuilt.
En dat al jaren.
Afvalbeleid: het eindeloze bewijs van bestuurlijke leegte
Het afvaldossier is inmiddels een monument van falen.
Doelen worden niet gehaald. Systemen blijven instabiel. Kosten verschuiven omhoog. En telkens wanneer het misgaat, komt exact dezelfde reflex:
weer een nieuw plan.
Alsof herhaling van hetzelfde bestuurlijke script ooit een ander resultaat gaat opleveren.
Dat is geen beleid meer.
Dat is structurele bestuurlijke zelfmisleiding.
En ondertussen is de kernstrategie simpel geworden:
- probleem ontstaat
- rapport erover
- nieuw plan erover
- inwoner betaalt ervoor
- en niets verandert
Dit is geen cyclus van verbetering.
Dit is een carrousel van bestuurlijke onmacht.
Het hitteplan: politiek toneelstuk zonder inhoud
En dan het zogenoemde hitteplan.
Als dit serieus bedoeld is, is het al zorgwekkend.
Maar het lijkt steeds meer op iets anders:
bestuurlijke theaterpolitiek.
Iedereen weet dat hitte geen abstract probleem meer is. Het is direct, gevaarlijk en voorspelbaar. Wijken veranderen in hittevallen. Kwetsbare mensen lopen risico. Dit is geen toekomstbeeld, dit is elk jaar realiteit.
En wat doet het bestuur?
Een plan presenteren dat feitelijk neerkomt op niets.
Geen structurele verkoeling.
Geen versnelling van vergroening.
Geen concrete ingrepen in versteende wijken.
Geen actie die de temperatuur werkelijk beïnvloedt.
Maar wel:
communicatie
bewustwording
participatie
overleggen
Met andere woorden:
een beleidsplan dat de temperatuur van de stad op geen enkele manier raakt, maar wel de vergadertemperatuur verhoogt.
Bestuur zonder uitvoering = bestuur zonder betekenis
Het patroon is inmiddels steenhard voorspelbaar:
probleem → erkenning → proces → overleg → rapport → uitstel → herhaling
En ondertussen wordt dit verkocht als “zorgvuldig bestuur”.
Nee.
Dit is geen zorgvuldigheid.
Dit is besluitverlamming als bestuursmodel.
Een systeem dat vooral bezig is zichzelf in stand te houden, niet om problemen op te lossen.
De inwoner als betaalautomaat
En wie betaalt dit alles?
Niet het bestuur dat de nota’s schrijft.
Niet de vergadertafels waar alles wordt uitgesteld.
Maar de inwoner.
Hogere afvalkosten. Slechtere uitvoering. Minder zichtbare oplossingen. Meer lasten. Minder resultaat.
En bij hitte: een stad die steeds minder leefbaar wordt, terwijl er vooral over wordt gepraat dat het “belangrijk is”.
De burger draagt de gevolgen.
Het bestuur produceert de woorden.
De conclusie: bestuurlijk failliet in slow motion
Alphen aan den Rijn heeft geen gebrek aan kennis.
Het heeft geen gebrek aan plannen.
Het heeft geen gebrek aan rapporten.
Wat het heeft is iets veel fundamentelers:
een bestuur dat structureel niet meer in staat is om van papier naar werkelijkheid te komen.
Dit is geen zwakte meer.
Dit is bestuurlijke leegte die zichzelf in stand houdt.
En zolang dat niet verandert, blijft één ding overeind:
een gemeente die steeds meer bestuurt alsof het werkt, terwijl buiten iedereen al lang ziet dat het niet werkt.
Xaverio.
