Een seniorenflat als sauna: hoe Woonforte haar huurders laat stikken
Terwijl Nederland zich opmaakt voor een nieuwe hittegolf met temperaturen die kunnen oplopen tot boven de 34 graden, zitten bewoners van seniorenflat Westerhove met een probleem dat allang opgelost had moeten zijn. In het complex wonen ouderen van tachtig, negentig jaar en ouder, juist de groep waarvan artsen, het RIVM en de GGD al jaren waarschuwen dat extreme hitte voor hen levensgevaarlijke gevolgen kan hebben. Toch moeten deze bewoners opnieuw een zomer door zonder werkende zonneschermen.
De oorzaak van de problemen ligt inmiddels ruim een jaar achter ons. In mei 2025 raakte een zonnescherm los van de gevel en viel naar beneden. Gelukkig vielen daarbij geen gewonden. Uit onderzoek bleek dat er mogelijk fouten waren gemaakt bij de montage van de schermen. Om veiligheidsredenen werden de zonneschermen vervolgens buiten gebruik gesteld. Dat besluit was begrijpelijk. Wat echter niet begrijpelijk is, is dat bewoners meer dan een jaar later nog steeds zonder oplossing zitten.
Sterker nog: bewoners hebben inmiddels te horen gekregen dat de plaatsing van nieuwe zonneschermen waarschijnlijk pas in oktober 2026 begint. Oktober. Op het moment dat de zomer voorbij is, de hittegolven achter de rug zijn en de noodzaak voor zonwering voorlopig verdwenen is. Het is een planning die iedere vorm van gevoel voor urgentie lijkt te missen.
Wie de verhalen van bewoners hoort, kan onmogelijk concluderen dat het hier om een klein ongemak gaat. Ouderen zoeken verkoeling in de centrale hal omdat hun appartementen te warm worden. Bewoners proberen met ventilatoren, natte handdoeken en gesloten gordijnen de temperatuur enigszins draaglijk te houden. Sommigen stappen zelfs in de auto om ergens anders verkoeling te zoeken. Dat zijn geen omstandigheden die passen bij een seniorencomplex in een welvarend land als Nederland.
Het meest verontrustende is dat iedereen weet welke risico's extreme hitte met zich meebrengt. Jaar na jaar waarschuwen deskundigen voor uitdroging, uitputting, benauwdheid en oververhitting. Jaar na jaar blijkt uit onderzoeken dat ouderen tijdens hittegolven extra kwetsbaar zijn. Tijdens extreme warmte overlijden er zelfs jaarlijks mensen als gevolg van de hoge temperaturen. Dat zijn geen meningen en geen doemscenario's, maar harde feiten die bekend zijn bij iedere organisatie die zich bezighoudt met wonen en zorg.
Juist daarom roept deze situatie zoveel vragen op. Hoe kan een woningcorporatie accepteren dat haar meest kwetsbare huurders ruim een jaar moeten wachten op een oplossing? Hoe kan het dat een probleem dat direct invloed heeft op gezondheid en leefbaarheid blijkbaar geen absolute prioriteit krijgt? En hoe kan het dat bewoners pas na de zomer geholpen lijken te worden, terwijl de problemen zich juist tijdens de zomer voordoen?
Woningcorporaties presenteren zichzelf graag als maatschappelijke organisaties die het welzijn van hun huurders centraal stellen. In brochures, beleidsstukken en jaarverslagen gaat het over leefbaarheid, duurzaamheid en sociale verantwoordelijkheid. Maar mooie woorden zijn waardeloos wanneer bewoners in de praktijk het gevoel krijgen dat zij aan hun lot worden overgelaten. Uiteindelijk wordt een organisatie niet beoordeeld op haar folders, maar op haar daden.
In Westerhove lijkt die daadkracht ver te zoeken. Wat bewoners zien, is een probleem dat zich voortsleept. Wat bewoners voelen, is een gebrek aan urgentie. Wat bewoners ervaren, is dat procedures, planningen en interne processen belangrijker lijken dan hun dagelijkse leefomstandigheden.
Dat is precies waarom de woede groeit. Niet alleen vanwege de defecte zonneschermen, maar vanwege het gevoel dat niemand echt haast maakt met een oplossing. Alsof het acceptabel is dat ouderen nog een zomer moeten doorstaan in appartementen die steeds warmer worden. Alsof hun zorgen vooral worden gezien als een planningstechnisch probleem.
De werkelijkheid is echter veel eenvoudiger. Achter iedere voordeur woont een mens. Een oudere. Iemand die recht heeft op een veilige en leefbare woning. Iemand die erop moet kunnen vertrouwen dat een woningcorporatie problemen die direct invloed hebben op gezondheid en welzijn met de grootst mogelijke urgentie aanpakt.
Dat vertrouwen heeft in Westerhove inmiddels flinke schade opgelopen. Begrijpelijk, want als een seniorencomplex meer dan een jaar zonder werkende zonwering zit en de oplossing pas komt wanneer de zomer voorbij is, dan kun je bewoners moeilijk kwalijk nemen dat zij zich afvragen of hun belangen nog wel voorop staan.
De echte vraag is inmiddels niet meer waarom bewoners boos zijn. De echte vraag is waarom een situatie die zo voorspelbaar, zo zichtbaar en zo urgent is, zo lang heeft mogen voortduren.
Xaverio.
