Bijna twintig jaar wachten op gerechtigheid: ouders Tamara Wolvers opnieuw diep teleurgesteld na beslissing Hoge Raad
Privé foto: Tamara Wolvers
ALPHEN AAN DEN RIJN – Voor Nel en Berry Wolvers leek de dag waarop de Hoge Raad uitspraak zou doen eindelijk een stap dichter bij gerechtigheid te brengen. Na bijna twintig jaar leven tussen hoop en teleurstelling hoopten de ouders van Tamara Wolvers eindelijk meer duidelijkheid te krijgen over de toekomst van de strafzaak rond hun dochter. Die hoop maakte echter plaats voor een nieuwe, pijnlijke teleurstelling.
De Hoge Raad besloot dinsdag nog geen definitieve uitspraak te doen, maar eerst advies te vragen aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM). Daarmee blijft de vraag of de strafzaak opnieuw kan worden geopend voorlopig onbeantwoord. Voor de ouders betekent dat opnieuw maanden, en mogelijk langer, wachten.
Voor moeder Nel Wolvers voelde de beslissing als "een mokerslag". Kort na de uitspraak deelde zij haar gevoelens in een openhartig bericht op sociale media.
"Je bent al voor de uitspraak heel erg nerveus. Dus hoop je na al die jaren eindelijk iets meer antwoorden te krijgen, maar dan krijg je weer die steen op je kop gedrukt."
Het zijn woorden die de wanhoop en vermoeidheid van bijna twintig jaar juridische strijd samenvatten. Iedere nieuwe ontwikkeling brengt hoop, maar even vaak volgt opnieuw uitstel en onzekerheid.
Een strijd die nooit ophoudt
Sinds de gewelddadige dood van Tamara in juli 2006 staat het leven van Nel en Berry Wolvers in het teken van één vraag: komt er ooit volledige gerechtigheid voor hun dochter?
De jaren die volgden werden gekenmerkt door politieonderzoeken, rechtszaken, juridische procedures en telkens opnieuw de confrontatie met het verlies dat nooit slijt. Terwijl voor de buitenwereld de tijd doorging, bleef voor de ouders de klok in zekere zin stilstaan.
In haar bericht laat Nel Wolvers zien hoeveel energie de jarenlange strijd inmiddels heeft gekost.
"Ik ben moe van het strijden."
Het is een eenvoudige zin, maar één die de emotionele uitputting van de ouders pijnlijk blootlegt. Twintig jaar lang leven tussen hoop en verdriet eist zijn tol.
Toch is de strijd voor hen nog niet voorbij.
"Maar eens moet hij gestraft worden voor wat hij vooral Tamara heeft aangedaan."
Die overtuiging houdt hen overeind. Voor Nel en Berry draait de zaak allang niet meer alleen om juridische procedures. Het gaat om recht doen aan hun dochter en om de overtuiging dat de waarheid uiteindelijk aan het licht moet komen.
Waarom de Hoge Raad nog wacht
De procedure draait om een uitzonderlijke juridische vraag. Het Openbaar Ministerie wil de strafzaak opnieuw laten beoordelen op basis van nieuw bewijsmateriaal dat volgens justitie zwaar genoeg is om de eerdere vrijspraak opnieuw tegen het licht te houden.
Normaal gesproken is een definitieve vrijspraak ook echt definitief. Dat is een belangrijk uitgangspunt binnen de rechtsstaat. Sinds enkele jaren biedt de wet echter in zeer uitzonderlijke situaties de mogelijkheid om een vrijspraak alsnog te herzien wanneer nieuw en doorslaggevend bewijs beschikbaar komt.
De vraag is nu of die regeling ook mag worden toegepast in de zaak rond Tamara Wolvers.
Omdat deze vraag raakt aan fundamentele mensenrechten, waaronder het recht om niet twee keer voor hetzelfde strafbare feit te worden vervolgd (ne bis in idem), wil de Hoge Raad eerst advies van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Pas daarna volgt een definitieve beslissing.
Voor juristen is dat een belangrijke stap. Voor de ouders betekent het vooral dat opnieuw kostbare tijd verstrijkt.
Twintig jaar leven met verdriet
De dood van Tamara Wolvers liet niet alleen een leegte achter binnen haar familie, maar groeide uit tot een van de bekendste onopgeloste moordzaken van Nederland. Door de jaren heen bleef de zaak regelmatig terugkeren in het nieuws, mede doordat het Openbaar Ministerie bleef onderzoeken of nieuwe ontwikkelingen alsnog tot vervolging konden leiden.
Voor Nel en Berry is iedere nieuwe zitting, iedere uitspraak en ieder juridisch document opnieuw een confrontatie met het grootste verlies uit hun leven.
Waar anderen misschien vooral een ingewikkelde rechtszaak zien, beleven zij iedere stap als ouders die hun dochter verloren.
Dat maakt iedere vertraging extra zwaar.
Hoop ondanks alle teleurstellingen
Toch weigeren Nel en Berry Wolvers de moed volledig op te geven. Ondanks de teleurstelling blijven zij hopen dat de waarheid uiteindelijk boven tafel komt en dat er alsnog gerechtigheid volgt.
De beslissing van de Hoge Raad betekent dat hun lange zoektocht voorlopig nog niet ten einde is. Eerst zal het Europees Hof voor de Rechten van de Mens advies uitbrengen. Pas daarna beslist de Hoge Raad of de procedure daadwerkelijk kan worden voortgezet.
Voor de ouders voelt dat als opnieuw wachten, opnieuw hopen en opnieuw leven met onzekerheid.
Bijna twintig jaar na de dood van Tamara blijft één wens onveranderd: dat er uiteindelijk recht wordt gedaan aan hun dochter en dat er, hoe laat ook, eindelijk antwoorden komen op de vragen die hen al sinds de zomer van 2006 bezighouden.
