Bezuinigen voor inwoners, loonsverhoging voor het bestuur: hoe leg je dat nog uit?
Hoeveel moet de inwoner van Alphen aan den Rijn nog slikken?
Iedere week lijkt het leven duurder te worden. Boodschappen zijn fors in prijs gestegen, de energierekening blijft hoog, brandstof kost een vermogen en ook de gemeentelijke lasten blijven oplopen. Voor steeds meer gezinnen is een dagje uit of een vakantie geen vanzelfsprekendheid meer. Veel mensen moeten iedere maand opnieuw rekenen of ze nog wel uitkomen.
Tegelijkertijd klinkt vanuit het gemeentehuis al maanden hetzelfde verhaal: er moet worden bezuinigd. De gemeente staat voor miljoenen aan financiële opgaven. Er is minder geld beschikbaar en moeilijke keuzes zijn onvermijdelijk. De boodschap aan inwoners is duidelijk: iedereen zal de gevolgen gaan voelen.
En dan verschijnt er een bericht dat bij veel inwoners volledig in het verkeerde keelgat schiet.
De burgemeester ziet zijn salaris stijgen naar ruim €13.223 bruto per maand. De wethouders gaan naar ruim €11.025 bruto per maand, exclusief vakantiegeld, eindejaarsuitkering en een eenmalige uitkering van €1.000.
Ja, die verhoging is wettelijk geregeld en gekoppeld aan de cao van rijksambtenaren. Niemand beweert dat de gemeente deze verhoging zelf heeft bedacht. Maar politiek draait niet alleen om wat juridisch klopt. Politiek draait ook om gevoel, timing en voorbeeldgedrag. En juist daar lijkt het gemeentebestuur de aansluiting met de samenleving volledig kwijt te zijn.
Want welk signaal geef je af als inwoners te horen krijgen dat de gemeente miljoenen moet bezuinigen, terwijl de bestuurders er zelf honderden euro's per maand op vooruitgaan?
Dat voelt voor veel inwoners als meten met twee maten.
Wie de reacties onder het nieuws leest, ziet vooral boosheid. "Dat geld kunnen ze beter gebruiken waar ze nu tekort aan hebben." Een ander schrijft: "Schaam je kapot." Weer een ander vraagt zich af: "Voor wat eigenlijk?" En misschien zegt de vraag "Wie betaalt hun salaris?" wel het meest. Het antwoord volgde direct: "Jij en ik."
Natuurlijk was er ook een tegengeluid. Een inwoner wees er terecht op dat ook andere werknemers een cao-verhoging hebben gekregen en dat bestuurders daarop geen uitzondering zijn. Dat is een eerlijk argument. Maar het neemt de frustratie niet weg die onder veel inwoners leeft.
Die frustratie gaat namelijk allang niet meer alleen over deze salarisverhoging. Ze gaat over een opeenstapeling van gebeurtenissen. Steeds hogere lasten, steeds vaker horen dat er geen geld is, terwijl miljoenenprojecten doorgaan, onderzoeken worden uitgevoerd, externe adviseurs worden ingehuurd en grote plannen steeds duurder uitvallen. Voor al die zaken lijkt ruimte te zijn. Maar zodra inwoners verlichting verwachten, klinkt steevast hetzelfde antwoord: "Daar is geen geld voor."
Daar zit de pijn.
Niet in die paar honderd euro salarisverhoging, maar in het gevoel dat bestuurders in een andere werkelijkheid leven dan de inwoners die uiteindelijk alles betalen.
Vertrouwen in de politiek verdwijnt niet van de ene op de andere dag. Dat brokkelt langzaam af. Bij iedere belastingverhoging. Bij iedere bezuiniging. Bij ieder miljoenenproject waarvan inwoners zich afvragen of het echt nodig is. En ook bij berichten als deze.
Misschien wordt het tijd dat bestuurders zich niet alleen afvragen of iets volgens de regels mag, maar ook of het maatschappelijk nog uit te leggen is. Want zolang inwoners steeds meer moeten inleveren, terwijl zij het gevoel hebben dat de top daar nauwelijks iets van merkt, groeit de afstand tussen het gemeentehuis en de samenleving alleen maar verder.
En dat is misschien wel de grootste rekening die Alphen aan den Rijn uiteindelijk zal moeten betalen.
Xaverio.
