24 jaar in de Diamantflat: mooie herinneringen, maar ook een harde werkelijkheid

Ik woon er inmiddels twee jaar niet meer, maar de Diamantstraat zit nog altijd in mijn geheugen. Ik heb er 24 jaar gewoond, lief en leed gedeeld en de buurt zien veranderen. Van gezellige momenten met buurtbewoners tot situaties die ik liever niet had meegemaakt. Nu de Lange Diamant opnieuw flink wordt gerenoveerd, hoop ik oprecht dat de flat en de omgeving er eindelijk weer jarenlang mooi bij blijven staan. Maar als ik terugdenk aan alles wat ik daar heb meegemaakt, weet ik ook dat er meer nodig is dan nieuwe ramen, deuren en een opgeknapte gevel.

In 1998 schreef ik me samen met mijn toenmalige vriendin in voor een woning aan de Diamantstraat. We kozen bewust voor deze flat, omdat we wisten hoeveel ruimte de woningen te bieden hadden. Toen ik er kwam wonen, was de flat nog niet zo lang daarvoor gerenoveerd. Alles zag er tiptop uit. Je kon zien dat er aandacht aan het gebouw was besteed en dat gaf een goed gevoel.

Maar zoals dat vaker gaat, veranderde er in de loop der jaren steeds meer. Langzaam zag ik de flat en de omgeving achteruitgaan. Er kwam steeds meer vuil op straat en vuilniszakken werden naast de containers gezet, die regelmatig overvol zaten. Dat waren nog van die hoge betonnen bakken met metalen kleppen. Die kleppen waren zo zwaar als lood en als het had geregend, kreeg je bij het openen soms al het water over je heen. Kleine ergernissen misschien, maar als je er dagelijks mee te maken hebt, weet je hoe frustrerend dat kan zijn.

Een nette buurt begint niet bij een renovatie, maar bij de mensen die er wonen.

En helaas bleef het niet bij afval en rommel.

Ik heb meegemaakt dat jongeren in conflict kwamen met de huismeester. Ramen en deuren werden kapotgeslagen, racistische teksten verschenen op muren en er werden zelfs brandjes gesticht bij het kantoor van de huismeester. Het waren gebeurtenissen die de sfeer in de buurt bepaald niet ten goede kwamen.

Ook de liftbranden zal ik niet snel vergeten. Bij de eerste brand woonde ik nog op de achtste verdieping. De brand was zo heftig dat de hele liftschacht uitbrandde en de vlammen hoog boven het dak van de flat uitsloegen. Ik werd midden in de nacht uit mijn bed gehaald en stond vervolgens naar mijn herinnering vijf tot zes uur buiten, in mijn badjas, terwijl ik probeerde te bevatten wat er allemaal gebeurde.

De gevolgen waren enorm. Beide liften waren uitgebrand en we hebben ruim een jaar zonder liften gezeten. Probeer je dat eens voor te stellen als je op een hoge verdieping woont. Boodschappen doen, spullen naar boven brengen en gewoon je dagelijkse leven leiden: alles werd een stuk ingewikkelder.

Jaren later maakte ik opnieuw een liftbrand mee, ditmaal in de andere portiek, waar ik inmiddels op de eerste verdieping woonde. Je hoopt zoiets nooit meer mee te maken, maar de werkelijkheid bleek anders.

Herinneringen die je niet zomaar van je afzet

Er waren ook gebeurtenissen die nog veel dieper ingrepen. Ik heb in de flat en de directe omgeving meerdere zelfdodingen meegemaakt. Een keer lag iemand voor mijn woning. Als ik vanaf mijn balkon naar beneden keek, zag ik haar liggen. Ook maakte ik mee dat een man die in de flat bekendstond omdat hij vaak afval prikte en de buurt schoonhield, zichzelf had opgehangen in de schuur onder mijn woning.

Dat zijn dingen die je niet zomaar vergeet. Je kunt er moeilijk afstand van nemen wanneer het zo dichtbij gebeurt, op de plek waar je iedere dag thuiskomt. Het zijn herinneringen die onderdeel zijn geworden van mijn tijd aan de Diamantstraat, hoe graag je sommige daarvan ook achter je zou willen laten.

Toch wil ik niet dat mijn verhaal alleen maar somber klinkt. Want er waren gelukkig ook mooie tijden.

Samen de buurt schoonhouden

Ik heb me jarenlang ingezet voor een schonere en betere buurt. Samen met een aantal andere bewoners maakte ik de straten en portieken schoon en prikten we afval van de straat. Dat deed ik niet omdat het mijn werk was, maar omdat ik vond dat je met elkaar verantwoordelijk bent voor de plek waar je woont.

In het begin was dat leuk en ontspannend. Je was buiten bezig, maakte een praatje en zag meteen resultaat van wat je deed. Je hoopte dat anderen het zouden zien en misschien zelf ook wat meer rekening met hun omgeving zouden houden.

Maar na verloop van tijd werd het steeds moeilijker om die motivatie vast te houden. Er werd steeds meer vuil van balkons naar beneden gegooid. Ik heb poepluiers, bierflesjes en zelfs vuurwerk naar mijn hoofd gekregen.

Op een gegeven moment is de grens bereikt. Je wilt iets goeds doen voor je buurt, maar je moet ook aan je eigen veiligheid denken. Daarom ben ik ermee gestopt.

En dat vind ik misschien nog wel een van de verdrietigste dingen: dat mensen die zich vrijwillig inzetten om hun omgeving schoner en prettiger te maken, uiteindelijk afhaken omdat anderen er geen respect voor hebben.

Hoe houd je een buurt leefbaar als mensen die er energie in steken het gevoel krijgen dat hun inzet toch geen zin heeft?

Er was gelukkig ook verbondenheid

Gelukkig bestond mijn tijd aan de Diamantstraat niet alleen uit ellende. Er waren jaren waarin een grote groep bewoners elkaar regelmatig beneden in de speeltuin ontmoette. Er ontstond een gezellige, vaste club mensen. We praatten, lachten en deelden lief en leed.

Natuurlijk was er ook verdriet. Maar juist dan was het fijn dat je elkaar kende en er voor elkaar kon zijn. Soms was een luisterend oor of een eenvoudig gesprek al genoeg.

Dat soort momenten laten zien wat een buurt óók kan zijn: een plek waar mensen elkaar kennen, waar contact vanzelf ontstaat en waar je niet alleen naast elkaar woont, maar ook echt iets met elkaar deelt.

Helaas kwam ook aan die periode een einde toen verschillende bewoners verhuisden. De samenstelling van de buurt veranderde en daarmee verdween een deel van die vertrouwde verbondenheid.

Een nieuwe renovatie, een nieuwe kans

Nu krijgt de Lange Diamant opnieuw een flinke opknapbeurt. De 168 huurwoningen worden verbeterd en verduurzaamd. Er komen onder meer beter isolerend glas, nieuwe ramen en deuren en energiezuinige ventilatie. Ook de gevels, entrees en andere gemeenschappelijke voorzieningen worden aangepakt.

Dat is natuurlijk goed nieuws. Bewoners verdienen een woning die comfortabel, veilig en energiezuinig is. En een flat die er verzorgd uitziet, kan bijdragen aan een prettiger gevoel wanneer je thuiskomt.

Maar ik hoop vooral dat deze renovatie meer wordt dan een mooi nieuw uiterlijk.

Want ik heb in 1998 ook in een flat gewoond die er na een renovatie tiptop uitzag. Ik heb met eigen ogen gezien hoe het er in de jaren daarna steeds slechter uit kon gaan zien. Een gebouw kan nog zo mooi worden opgeknapt, maar als er niet zorgvuldig mee wordt omgegaan, kan die vooruitgang langzaam weer verdwijnen.

Daarom hoop ik dat er na de renovatie voldoende aandacht blijft voor onderhoud, schoonmaak, veiligheid en het aanpakken van overlast. Dat bewoners die hun best doen voor de buurt worden gesteund en dat mensen die structureel de regels aan hun laars lappen, daar ook op worden aangesproken.

Dat betekent niet dat iedere bewoner over één kam moet worden geschoren. Gelukkig zijn er genoeg mensen die wél netjes met hun woning en omgeving omgaan. Juist voor hen is het belangrijk dat afspraken duidelijk zijn en dat overlast niet eindeloos wordt getolereerd.

Ook de jeugd verdient aandacht en begeleiding. Maar dat betekent niet dat alles maar moet kunnen. Respect voor anderen en voor de omgeving waarin je woont, moet vanzelfsprekend zijn.

Ik hoop dat de Diamantstraat haar kansen grijpt

Inmiddels woon ik alweer twee jaar ergens anders. Toch blijft de Diamantstraat een plek waaraan ik veel herinneringen heb. Ik heb er fijne jaren gehad, maar ook periodes meegemaakt die ik niemand toewens.

Ik weet hoe mooi de flat eruit kan zien. Ik weet ook hoe snel het mis kan gaan wanneer onderhoud, verantwoordelijkheid en respect voor elkaar naar de achtergrond verdwijnen.

Daarom hoop ik van harte dat deze grote renovatie werkelijk een nieuwe start betekent. Niet alleen voor de Lange Diamant zelf, maar voor de hele buurt. Dat bewoners trots kunnen zijn op hun woonomgeving, dat kinderen er prettig kunnen opgroeien en dat mensen die zich inzetten voor een schonere buurt niet langer het gevoel hebben dat ze tegen de stroom in zwemmen.

Een opgeknapte flat is een mooi begin. Maar een leefbare buurt maak je samen.

Woonforte kan investeren in stenen, glas, isolatie en nieuwe entrees. Dat is belangrijk en noodzakelijk. Maar de echte winst wordt pas zichtbaar wanneer bewoners zich samen verantwoordelijk voelen voor hun omgeving en wanneer overlast en vernielingen serieus worden aangepakt.

Ik hoop dat de Diamantflat over tien jaar nog steeds netjes, veilig en leefbaar is. Dat bewoners elkaar weer weten te vinden en dat de positieve verhalen de overhand krijgen.

Na 24 jaar aan de Diamantstraat gun ik de mensen die er nu wonen dat van harte.

Want ondanks alles wat ik heb meegemaakt, geloof ik nog steeds dat een buurt mooier kan worden als mensen bereid zijn er samen iets van te maken. De renovatie biedt die kans. Nu is het aan iedereen om die kans niet verloren te laten gaan.

Geen reacties

Geef een reactie