Anouk Noordermeer: Opinie / Column - Wanneer de macht zichzelf beschermt

Er zijn momenten waarop je ontdekt dat gelijkheid voor de wet geen vanzelfsprekendheid is, maar een gunst. Dat sommige mensen worden beschermd door het systeem, terwijl anderen erdoor worden vermalen. Ik weet inmiddels hoe dat voelt.

In juni vorig jaar werd ik publiekelijk weggezet als iemand die dossiers van kwetsbare kinderen in haar bezit zou hebben. De gemeente opende zelfs een telefoonlijn voor bezorgde ouders. Het beeld was gezet: hier was iemand over de schreef gegaan.

De werkelijkheid bleek anders.

Er werd aangifte gedaan en de politie deed onderzoek. Het Openbaar Ministerie concludeerde in september al dat ik niets strafbaars had gedaan. Geen dossiers meegenomen. Geen overtreding die ik had begaan. Geen regel die ik had geschonden. Geen strafbaar feit.

Maar het beeld werd niet rechtgezet.

Ondanks mijn pogingen om met de burgemeester in gezamenlijkheid dit op te lossen, samen te communiceren over deze uitkomst – want zeg eerlijk: samen oplossen is het beste. Het goede voorbeeld geven en vredestaal spreken in tijden waarin alles al roerig is. Maar de afspraak bleek niks waard.

De burgemeester liet net voor Kerstavond de stukken naar de pers gaan zonder overleg, zonder het beeld recht te zetten.

Wat wringt, is wat daarna aan het licht kwam.

Uit Woo-stukken blijkt dat bestuurders en topambtenaren binnen dezelfde gemeente wél vertrouwelijke informatie doorsturen naar privé- en externe e-mailadressen. Precies datgene waarvan ik werd beschuldigd, maar dan ernstiger. En zoals het OM zelf formuleerde: wél strafbaar.

Er gebeurde niets.

Geen aangifte. Geen uitleg. Geen zelfreflectie.

Sterker nog: dezelfde mensen die dit deden, hielden de verdenking tegen mij in stand. In een openbare commissie. In interviews. En zij spraken publiekelijk over “morele verwijtbaarheid”. Over normen. Over integriteit. Over hoe het voor een ambtenaar “echt een no go” zou zijn.

Dan leer je iets fundamenteels over macht.

Macht die niet wordt gecontroleerd, beschermt zichzelf. Macht die wordt betrapt, zwijgt. En wie buiten het systeem valt, wordt geïsoleerd, beschadigd, geframed als onbetrouwbaar en vreselijk. Victim blaming in alle media. En uiteindelijk: stilgemaakt.

Zelfs mensen met wie ik jarenlang goed samenwerkte, durven mij niet meer aan te kijken. Ze lopen om in de supermarkt of op straat. De angst is voelbaar. De hetze en de controle van de macht: effectief.

Dit gaat niet alleen over mij.

In de afgelopen jaren zijn er vele verdrietige voorbeelden geweest. Telkens gebeurt hetzelfde: macht die macht beschermt, waardoor mensen in de knel komen. Dit gaat over hoe een overheid met mensen omgaat als het spannend wordt. Over transparantie die wordt beleden, maar ontweken. Over integriteit die wordt geëist van beneden, maar niet wordt toegepast aan de top.

Een overheid die zichzelf respecteert, meet niet met twee maten. Dat is in strijd met de Grondwet. Wegkijken kan niet meer.

Gelijke gevallen. Gelijke behandeling.

Of we moeten anders eerlijk zijn en zeggen:
niet iedereen is gelijk.

Anouk.

3 reacties - Anouk Noordermeer: Opinie / Column - Wanneer de macht zichzelf beschermt

Geef een reactie