Column: Lintjes, lof en de blinde vlek van de Alphense politiek
Er zijn van die avonden waarop alles klopt. Warme woorden, trotse familieleden op de publieke tribune en een burgemeester die zijn waardering uitspreekt. In de raadzaal van Alphen aan den Rijn werden vertrekkende raadsleden geëerd met lintjes en applaus.
En laten we duidelijk zijn: die waardering is verdiend. Jarenlange inzet voor de lokale democratie vraagt tijd, energie en doorzettingsvermogen. Daar mag best iets tegenover staan.
Maar terwijl de lintjes worden opgespeld door burgemeester Erik van Heijningen, dringt zich een ongemakkelijke vraag op: wie krijgt er géén lintje?
De stille meerderheid zonder podium
Want buiten de raadzaal bestaat nog een andere werkelijkheid. Een wereld van mensen die dag in dag uit zorgen voor een naaste. Mantelzorgers die hun leven aanpassen, vaak naast een baan, en zich door een wirwar van afspraken, regels en instanties bewegen.
Geen applaus.
Geen diavoorstelling.
Geen onderscheiding.
Zij leven van dag tot dag en worden meestal alleen gezien door degene voor wie ze zorgen.
En dat wringt.
Waardering die niet zichtbaar is
In Nederland zijn duizenden mensen die al tien, vijftien of zelfs meer dan zestien jaar voor een ander zorgen. Niet omdat ze gekozen zijn, maar omdat het simpelweg moet. Omdat er niemand anders is.
Zij bouwen geen politieke carrière op. Ze zitten niet in een gemeenteraad of bestuur. Ze hebben vaak niet eens de tijd om vrijwilliger te zijn bij een vereniging – ironisch genoeg een van de routes naar erkenning.
Hun inzet is minstens zo intens. Soms zelfs zwaarder.
Maar een lintje? Dat zit er zelden in.
Binnen de bubbel
De afscheidsavond liet ook iets anders zien: hoe makkelijk het is om binnen de eigen wereld te blijven kijken. Politiek waardeert politiek. Netwerken waarderen netwerken.
Terwijl juist van bestuurders verwacht mag worden dat ze verder kijken dan die bubbel. Naar de mensen die niet zichtbaar zijn. Die geen podium hebben, maar wel de samenleving draaiende houden.
Een andere vorm van erkenning
Misschien is het tijd om het begrip waardering breder te trekken. Niet alleen voor wie zichtbaar bijdraagt, maar ook voor wie dat in stilte doet.
Dus ja, alle respect voor de raadsleden die een lintje hebben ontvangen.
Maar misschien is het ook tijd voor een ander gebaar.
Een denkbeeldig lintje – voor iedereen die elke dag opnieuw opstaat om voor een ander te zorgen. Voor de mensen die nooit genoemd worden, maar er altijd zijn.
🥇 Voor hen.
Xaverio.
4 reacties - Column: Lintjes, lof en de blinde vlek van de Alphense politiek
Is toch vorm van waardering? Misschien even checken voordat je zo'n column schrijft
Vervangende hulp, huishoudelijke hulp, aanvragen als verzorger leuk maar niet als je gezin met kinderen heb die 18 jaar zijn dan mogen zij ook mantelzorger spelen in hun kostbare vrije tijd naast studie, werk en sport.
Wanneer kunnen zij jong zijn.
En mantelzorg vind niet alleen binnen het gezin plaats maar is er ook voor de ouders op leeftijd die ergens anders wonen en ook hulp nodig hebben, dus werken, mantelzorgen thuis, afspraken molen en dit ook nog dubbel voor je ouders op leeftijd tot ze overlijden.