Column: Alphen beloont stilzitten en straft werken
Er was ooit een simpele afspraak.
Als je werkt, je verantwoordelijkheid neemt en bijdraagt, dan word je daar niet voor gestraft.
Die afspraak is in Alphen aan den Rijn nu officieel opgeblazen.
De gemeente noemt het “sociaal beleid”: kwijtschelding van de rioolheffing voor lage inkomens. Maar wat er feitelijk gebeurt, is iets anders:
de rekening wordt zonder schaamte doorgeschoven naar iedereen die nét buiten de regels valt.
Niet omdat zij het kunnen missen.
Maar omdat ze het móeten betalen.
De georganiseerde afwenteling
Dit is geen incident. Dit is beleid.
Een systeem waarin de overheid structureel kiest voor de makkelijkste oplossing: geld halen bij de groep die zich niet kan onttrekken.
De werkenden.
De middeninkomens.
De mensen zonder regelingen, zonder uitzonderingen, zonder ontsnappingsroute.
Altijd dezelfde groep.
Altijd dezelfde uitkomst:
meer betalen, minder terugkrijgen.
De leugen van ‘sociaal’
Dit wordt verkocht als rechtvaardig.
Maar er is niets rechtvaardigs aan een systeem dat hulp organiseert door anderen steeds verder uit te knijpen.
Dit is geen armoedebeleid.
Dit is herverdeling zonder grens en zonder eerlijk debat.
Want de echte vraag wordt zorgvuldig vermeden:
hoeveel kun je blijven afpakken van dezelfde groep voordat het systeem zelf begint te scheuren?
Werken als risico in plaats van zekerheid
Wat hier gebeurt, tast iets fundamentelers aan dan alleen een belastingverhoging.
Het tast het vertrouwen aan dat werken loont.
Want de praktijk wordt steeds duidelijker:
Werk je? Dan betaal je meer.
Val je buiten regelingen? Dan heb je pech.
Probeer je vooruit te komen? Dan word je ingehaald door beleid dat je terugduwt.
Dit is hoe een samenleving langzaam het signaal afgeeft:
inspanning is optioneel, de rekening niet.
Bestuurlijke lafheid als rode draad
Waarom gebeurt dit?
Omdat echte keuzes uitblijven.
Snijden in eigen uitgaven? Lastig.
Inefficiëntie aanpakken? Pijnlijk.
Prioriteiten stellen? Politiek riskant.
Dus kiest men voor de enige route zonder directe weerstand:
de rekening verspreiden over mensen die geen kant op kunnen.
Dat is geen leiderschap.
Dat is bestuurlijke lafheid vermomd als beleid.
De grens komt in zicht
Je kunt dit een tijdje volhouden.
Nog een procent erbij.
Nog een heffing omhoog.
Nog een regeling erbij.
Tot het moment komt dat de groep die alles betaalt, het niet meer pikt. Of simpelweg niet meer kan.
En dat moment komt sneller dan het gemeentehuis denkt.
De pijnlijke waarheid
Alphen aan den Rijn heeft geen tekort aan geld.
Het heeft een tekort aan eerlijkheid.
Want zolang “sociaal beleid” betekent dat je problemen oplost door ze door te schuiven naar dezelfde groep inwoners, blijft één conclusie overeind:
dit systeem draait niet op rechtvaardigheid, maar op rek — en dat rek is er bijna uit.
Xaverio.
