Er was een tijd dat een koe in een weiland stond. Tegenwoordig staat ze ineens midden op een voetbalveld, omringd door honderden mensen die hopen dat ze op precies het juiste vakje poept zodat iemand een scooter wint. Welkom in 2026.

Bij voetbalclub SV ARC werd dit weekend opnieuw een “koeschijterij” georganiseerd. Een ludieke actie, zeggen de organisatoren. Goed voor de clubkas. Gezellig. Traditie. Maar ergens wringt het toch behoorlijk dat we dieren nog steeds inzetten als levende attractie voor een kansspel.

Want laten we eerlijk zijn: het beeld is nogal absurd. Een koe die met een tractor een sportpark op wordt gereden, een publiek dat haar stoelgang aanmoedigt en volwassenen die gespannen naar een vakkenveld kijken alsof het de finale van de Champions League is. Niet omdat er gevoetbald wordt, maar omdat iedereen wacht op mest.

Natuurlijk: er zal niemand bewust kwaad willen doen. De koe kreeg eten, water en een boer die uitlegde dat “het uren kan duren”. Maar dat is eigenlijk precies het punt. Het dier heeft geen idee waarom het daar staat. Voor haar is het geen jubileumactie, geen clubfeest en geen fondsenwerving. Zij is simpelweg onderdeel gemaakt van een spektakel.

En dat voelt ouderwets.

In een tijd waarin discussies over dierenwelzijn steeds serieuzer worden gevoerd, waarin circussen zonder wilde dieren inmiddels normaal zijn geworden en waarin we kritisch kijken naar entertainment met dieren, is het opvallend dat zulke evenementen nog steeds zonder veel discussie plaatsvinden.

“Het is maar een koe,” zullen sommigen zeggen. Maar juist dat gemak waarmee we dieren reduceren tot decorstuk of grapje zegt iets over hoe selectief onze moraal soms werkt. We willen diervriendelijk zijn, zolang het onze gezelligheid niet in de weg zit.

Dat maakt een jubileumfeest niet meteen verkeerd. Een vereniging mag geld ophalen, feest vieren en creatief zijn. Maar misschien is het tijd om nieuwe tradities te bedenken waarbij een dier niet het middelpunt van een gokspel hoeft te zijn.

Want als een voetbalclub in 2026 nog steeds afhankelijk is van een poepende koe voor vermaak, dan zegt dat misschien meer over ons dan over die koe.