Dus even samenvatten.

Een complete nachtapotheek verdwijnt uit Alphen aan den Rijn. Inwoners moeten straks midden in de nacht naar Leiderdorp of Gouda rijden voor spoedmedicatie. Ouderen zonder auto? Mensen die net van de huisartsenpost komen? Zoek het maar uit.

Maar de politie? Die grijpt wél direct in zodra een paar bezorgde inwoners in een wachtruimte gaan zitten tellen hoeveel mensen gebruikmaken van de spoedzorg.

Dat is blijkbaar de grens.

Niet het afbreken van zorgvoorzieningen. Niet het verdwijnen van bereikbare spoedzorg in een stad van ruim honderdduizend inwoners. Nee — het echte probleem ontstaat pas wanneer burgers daar iets van durven te zeggen.

Actiegroep Nachtwacht deed wat bestuurders zelf allang hadden moeten doen: kijken wat er ’s nachts daadwerkelijk gebeurt in het ziekenhuis. Geen rellen. Geen vandalisme. Geen bedreigingen. Gewoon tellen. Zestien mensen maakten volgens de groep gebruik van de spoedvoorzieningen tijdens de nachtelijke actie. Dat zijn geen fictieve patiënten. Dat zijn echte inwoners die afhankelijk zijn van zorg. (nieuwsinalphen.nl)

Maar in plaats van inhoudelijk in gesprek te gaan over waarom een stad als Alphen zijn nachtapotheek kwijtraakt, eindigt het verhaal met een arrestatie wegens huisvredebreuk.

Natuurlijk, juridisch klopt dat waarschijnlijk. Als iemand het pand moet verlaten en terugkomt, kan de politie optreden. Prima. Maar laten we niet doen alsof dit een gevaarlijke ordeverstoring was. Dit was geen hooliganisme. Dit was frustratie van inwoners die hun ziekenhuis langzaam zien veranderen in een uitgeklede doorverwijslocatie.

En daar zit de echte woede.

Want iedereen ziet het patroon inmiddels. Eerst verdwijnen afdelingen. Dan worden openingstijden beperkt. Daarna moet je voor specialistische zorg ineens naar andere steden. En nu verdwijnt zelfs de nachtapotheek. Ondertussen blijven bestuurders praten in keurige managementtaal over “regionale spreiding”, “efficiëntie” en “zorgketens”.

Mooie woorden — totdat je om drie uur ’s nachts met een spoedrecept buiten staat.

Voor mensen met geld en vervoer is het misschien nog te doen. Voor een alleenstaande oudere zonder auto kan een rit naar Leiderdorp letterlijk een probleem van tientallen euro’s worden. Een taxi heen en terug voor medicijnen: welkom in de nieuwe “toegankelijke” zorg.

En juist dát maakt die arrestatie zo pijnlijk symbolisch.

Het voelt alsof protest tegenwoordig sneller georganiseerd wordt aangepakt dan het afbreken van publieke voorzieningen zelf. Alsof bestuurders liever een actievoerder uit een wachtruimte laten verwijderen dan moeten uitleggen waarom basiszorg uit Alphen verdwijnt.

De grote vraag is inmiddels niet meer waarom mensen protesteren.

De vraag is waarom bestuurders nog steeds verbaasd zijn dát mensen protesteren.