Column | Blijf met je laffe poten van het Kabouterbos af

Meer dan zestig kabouters. Kapotgeslagen. Huisjes aan diggelen. Een plek waar kinderen met een glimlach naartoe gaan, waar ouders en grootouders samen herinneringen maken en waar vrijwilligers jarenlang met liefde aan hebben gebouwd, is opnieuw het slachtoffer geworden van zinloze vernielzucht. En het meest schokkende? Dit is niet eens de eerste keer. Blijkbaar is er iemand die er plezier in lijkt te hebben om steeds opnieuw juist het Kabouterbos als doelwit te kiezen. Iedere keer opnieuw mogen vrijwilligers de scherven oprapen, nieuwe huisjes bouwen en beschadigde kabouters repareren. Iedere keer opnieuw worden kinderen geconfronteerd met de vraag waarom iemand zoiets doet. Een vraag waarop eigenlijk geen fatsoenlijk antwoord bestaat.

Ik probeer het te begrijpen. Echt waar. Maar het lukt niet. Want wat bezielt iemand om een Kabouterbos te vernielen? Wat gaat er door je heen als je besluit meer dan zestig kabouters kapot te slaan? Sta je daarna met een voldaan gevoel naar de ravage te kijken? Vertel je thuis trots wat je hebt gedaan? Denk je werkelijk dat je stoer bent omdat je iets hebt vernietigd dat met liefde is gemaakt voor kinderen?

Want laten we één ding heel duidelijk maken: hier is niets stoers aan. Helemaal niets. Je neemt het niet op tegen iemand die zich kan verdedigen. Je hebt niet de moed om iets op te bouwen. Je kiest ervoor om een plek te vernielen waar peuters en kleuters met grote ogen op zoek gaan naar kabouters, waar ouders foto's maken en waar vrijwilligers hun vrije tijd opofferen om een glimlach op het gezicht van een kind te toveren. Als je dát kapotmaakt, zegt dat alles over je karakter en helemaal niets over moed of lef.

Wat deze vernieling extra hartverscheurend maakt, is dat veel van de huisjes zijn gebouwd door de echtgenoot van de initiatiefneemster. Een man die nog maar negen weken geleden is overleden. Iedere plank, ieder dakje en ieder raampje werd met liefde gemaakt. Niet voor zichzelf, maar voor alle kinderen die door het Kabouterbos zouden wandelen. Voor zijn vrouw zijn die huisjes veel meer dan hout en spijkers. Ze zijn een tastbare herinnering aan haar overleden man. Door deze vernielingen is niet alleen een Kabouterbos beschadigd, maar ook een stukje van die dierbare herinnering.

En dan zijn er de kinderen. De eerste kinderen kwamen huilend uit het bos. Huilend. Omdat hun kabouters weg waren. Omdat hun fantasiewereld in scherven lag. Hoe leg je een kind uit dat sommige mensen moedwillig iets kapotmaken waar anderen alleen maar gelukkig van worden? Dat kun je niet. Want er bestaat geen logisch antwoord op zinloze vernielzucht.

Terwijl vrijwilligers zich belangeloos inzetten, terwijl mensen avonden en weekenden besteden aan schilderen, timmeren en repareren, is er blijkbaar iemand die denkt dat een paar minuten slopen voldoende zijn om al dat werk uit te wissen. Maar daarin vergist diegene zich enorm. Want liefde laat zich niet kapotslaan. Betrokkenheid laat zich niet vernielen. Een gemeenschap laat zich niet intimideren door iemand die alleen maar kan afbreken.

Juist daarom is dit het moment waarop Alphen aan den Rijn moet laten zien waar het voor staat. Niet door alleen boos te zijn, maar door in actie te komen. Doneer een kabouter. Of tien. Help mee met het bouwen van nieuwe huisjes. Lever materialen aan. Maak waslijntjes. Loop regelmatig een controlerondje door het Kabouterbos als je in de buurt bent. Niet om voor politie te spelen, maar om te laten zien dat deze plek wordt gedragen door de hele gemeenschap en dat vernielers niet ongezien hun gang kunnen gaan.

En ziet u iemand die vernielingen pleegt of zich verdacht gedraagt? Twijfel dan niet en neem direct contact op met de politie via 0900-8844. Wilt u liever anoniem blijven? Meld uw informatie dan via Meld Misdaad Anoniem op 0800-7000. Alleen samen kunnen we ervoor zorgen dat dit stopt.

Aan degene die hiervoor verantwoordelijk is, wil ik nog één ding meegeven. Misschien dacht je dat je iets had gewonnen. Misschien dacht je dat je indruk had gemaakt. Misschien dacht je dat je een Kabouterbos had verslagen.

Maar je hebt niets gewonnen.

Je hebt kinderen verdriet gedaan. Je hebt vrijwilligers diep geraakt. Je hebt een vrouw opnieuw geconfronteerd met het verlies van haar man. Je hebt geprobeerd iets moois af te breken dat door heel veel mensen wordt gekoesterd.

En weet je wat er nu gaat gebeuren?

Er komen nieuwe kabouters.

Nieuwe huisjes.

Nieuwe vrijwilligers.

Nieuwe donaties.

En hopelijk nog veel meer mensen die een oogje in het zeil houden.

Want waar jij scherven achterliet, zal een gemeenschap iets nog mooiers terugbouwen. Niet omdat het moet, maar omdat liefde, betrokkenheid en saamhorigheid uiteindelijk altijd sterker zijn dan laf vandalisme.

Dus aan iedereen die dit leest: laat zien dat het Kabouterbos van ons allemaal is. Doneer een kabouter. Help de vrijwilligers. Bezoek het bos. Maak een extra controlerondje. En laten we met elkaar ervoor zorgen dat het Kabouterbos niet alleen wordt hersteld, maar mooier wordt dan ooit tevoren. Dat is het krachtigste antwoord dat we kunnen geven op mensen die denken dat afbreken makkelijker is dan opbouwen.

Wil je wat doen om het kabouterbos weer te upgraden, mail dan naar [email protected]

Xaverio.

🌿 Doneer een kabouter aan het Kabouterbos! 🧙‍♂️

Help mee om het Kabouterbos in het Heempark weer nog mooier en gezelliger te maken! Heb jij een leuke kabouter die een nieuw plekje verdient? Doneer hem aan het Kabouterbos en geef hem een nieuw thuis.

📸 Heb je een kabouter gedoneerd?
Maak dan een foto van jouw kabouter in het bos en stuur deze naar Nieuws in Alphen.

📧 E-mail: [email protected]
💬 Of stuur de foto eenvoudig via een Facebook-chatbericht naar Nieuws in Alphen.

Samen zorgen we ervoor dat het Kabouterbos weer vol komt te staan met vrolijke kabouters!

1 reactie - Column | Blijf met je laffe poten van het Kabouterbos af

Geef een reactie