WALGELIJK MISBRUIK VAN EEN 97-JARIGE: MET EEN LAFFE POLITIESMOES BINNEN, MET ANGST EN TRAUMA ACHTERGELATEN — Naoufal B. (20) veroordeeld tot celstraf
ALPHEN AAN DEN RIJN – Een man van 97 jaar, die zijn laatste levensjaren in rust en veiligheid zou moeten kunnen doorbrengen, wordt slachtoffer van een laffe babbeltruc. Een jonge Amsterdammer doet zich voor als politieagent, dringt met een smoes de woning binnen en is betrokken bij een beroving die diepe sporen achterlaat. De 20-jarige Naoufal B. krijgt acht maanden gevangenisstraf, waarvan twee maanden voorwaardelijk. Het slachtoffer houdt er hartklachten en aanhoudende angst aan over. De buit bestond uit telefoons. De schade aan het gevoel van veiligheid is mogelijk veel groter.
Hoe diep kun je zinken?
Op 2 februari 2026 gaat rond 19.30 uur de voordeur open van een woning aan de Jan van Henegouwenstraat in Alphen aan den Rijn. Voor de deur staat B. met een geel hesje. Hij wekt de indruk dat hij namens de politie komt en vertelt een verhaal over een incident en een controle voor de verzekering. Ook de zoon van de bewoner zou ervan weten.
Het is een smoes waarmee het vertrouwen van een 97-jarige man wordt gewonnen. Volgens de rechtbank was de beroving vooraf gepland. B. was met twee anderen vanuit Amsterdam naar Alphen gekomen en had een auto gehuurd.
Binnen vraagt hij naar de kluis. De oudere man weet die op tijd dicht te doen. Wanneer een medeverdachte de woning binnenkomt, wordt de situatie grimmiger. Volgens B. gaat die man hardhandig met het slachtoffer om. De daders vertrekken uiteindelijk met de telefoons van de bewoner.
Je moet het maar kunnen: het vertrouwen van een hoogbejaarde man misbruiken, zijn woning binnengaan onder een vals voorwendsel en hem achterlaten met de gevolgen. Dat is geen stoerdoenerij en geen onschuldig avontuur. Het is gedrag waarvan een kwetsbaar slachtoffer de rekening betaalt.
De buit is meegenomen, de angst blijft achter
De gevolgen zijn bijzonder ernstig. Sinds het incident heeft de 97-jarige man hartklachten en is hij nog steeds angstig. Zijn persoonlijke verklaring, die tijdens de rechtszaak in Den Haag werd voorgelezen, maakt duidelijk hoeveel verdriet de gebeurtenis hem heeft bezorgd.
Hij vertelde dat hij die avond een prop in zijn mond kreeg en later ontredderd werd aangetroffen door de thuiszorg. Het misdrijf beïnvloedt volgens hem de laatste fase van zijn leven.
En daar wordt deze zaak pas echt schrijnend.
Een man van 97 jaar zou zich niet hoeven afvragen of degene die aanbelt hem wil helpen of juist kwaad wil doen. Hij zou niet met angst hoeven terugdenken aan wat zich in zijn eigen woonkamer heeft afgespeeld. Hij zou niet moeten proberen zijn gevoel van veiligheid terug te vinden nadat anderen dat hebben geschonden.
De daders konden de woning verlaten. Het slachtoffer moest er blijven.
Wie een hoogbejaarde man op deze manier zijn vertrouwen ontneemt, neemt veel meer mee dan een telefoon. Die persoon tast het gevoel aan dat thuis de veiligste plek ter wereld hoort te zijn.
Spijt achteraf maakt de schade niet ongedaan
Tijdens de rechtszaak toonde B. emoties. Hij zei spijt te hebben en zijn leven te willen beteren. Hij vertelde dat hij werkt en een opleiding volgt.
Dat zijn omstandigheden die de rechter mag meewegen. Ook een veroordeelde moet de kans krijgen om zijn leven te veranderen. Maar laten we één ding niet uit het oog verliezen: de toekomst van de verdachte mag niet alle aandacht opeisen, terwijl het slachtoffer met de gevolgen achterblijft.
Het Openbaar Ministerie eiste een voorwaardelijke gevangenisstraf van 134 dagen en een taakstraf van 180 uur. De rechtbank vond een zwaardere straf passend en veroordeelde B. tot acht maanden gevangenisstraf, waarvan twee maanden voorwaardelijk.
Dat is een duidelijk verschil met de eis van het OM. De rechtbank benadrukte dat dergelijke misdrijven gevoelens van angst en onveiligheid veroorzaken bij ouderen die zelfstandig wonen.
En precies daar ligt de kern: de ernst van een misdrijf wordt niet alleen bepaald door wat er is meegenomen, maar ook door wat er bij het slachtoffer is aangericht.
Een opleiding volgen en werk hebben zijn geen vrijbrief. Spijt uitspreken is geen herstel. En goede voornemens achteraf wissen de gevolgen voor een ander niet uit.
Een eerdere zaak roept nieuwe vragen op
B. was eerder betrokken bij een vergelijkbare babbeltruc in Breda, op 29 oktober 2025. Voor die zaak zat hij vier dagen vast en moet hij nog voor de rechter verschijnen. Zelf verklaarde hij dat hij toen alleen in de auto zat.
Die zaak is nog niet afgedaan. Zijn schuld daarin staat dus niet vast. Wel noemt de rechtbank het verontrustend dat hij eerder betrokken was bij de uitvoering van een babbeltruc.
Dat maakt de situatie extra zorgelijk. Wanneer mensen zich voordoen als politieagenten om toegang tot woningen te krijgen, wordt niet alleen een individueel slachtoffer geraakt. Ook het vertrouwen in echte hulpverleners wordt ondermijnd.
Voor ouderen kan dat verstrekkende gevolgen hebben. Wie eenmaal zoiets meemaakt, kan voortaan iedere onbekende aan de deur met wantrouwen bekijken.
2.250 euro vergoeding: maar wat is veiligheid waard?
Naast de gevangenisstraf moet B. het slachtoffer 2.250 euro schadevergoeding betalen. Ook moet hij zich aan voorwaarden houden, waaronder een meldplicht bij de reclassering.
Maar geld kan niet alles herstellen.
Het kan een deel van de financiële schade vergoeden, maar geen garantie bieden dat de man zich weer veilig voelt. Het kan de avond van 2 februari niet ongedaan maken. En het neemt de hartklachten en angst waarmee hij sindsdien kampt niet zomaar weg.
Daarom is het misleidend om alleen naar de straf en de schadevergoeding te kijken. De juridische afhandeling heeft een einde, maar de gevolgen voor het slachtoffer kunnen veel langer duren.
Een samenleving die ouderen serieus neemt, kijkt niet weg
Ouderen waarschuwen voor babbeltrucs is noodzakelijk. Maar de verantwoordelijkheid mag nooit worden afgeschoven op de slachtoffers. Een 97-jarige man mag erop vertrouwen dat iemand die zich voordoet als politieagent niet uit is op zijn bezittingen.
Wie dat vertrouwen bewust misbruikt, moet rekening houden met de ernstige gevolgen van zijn handelen.
Dat vraagt om effectieve opsporing, passende straffen en aandacht voor slachtoffers nadat de publiciteit is verdwenen. Niet alleen op de dag van de rechtszaak, maar ook daarna.
Want het zou een extra onrecht zijn als een slachtoffer eerst wordt beroofd en vervolgens grotendeels alleen moet uitzoeken hoe hij zijn gevoel van veiligheid terugkrijgt.
De schande blijft, ook als de straf erop zit
Naoufal B. heeft acht maanden gevangenisstraf gekregen, waarvan twee maanden voorwaardelijk. Hij moet het slachtoffer bovendien 2.250 euro betalen.
Maar voor de 97-jarige Alphenaar is daarmee niet alles voorbij. Hij heeft zijn kluis weten te beschermen, maar kon niet voorkomen dat zijn woning het toneel werd van een misdrijf dat zijn leven nog altijd beïnvloedt.
De ene partij wordt veroordeeld. De andere partij probeert verder te leven met de gevolgen. Dat is de harde en pijnlijke werkelijkheid van deze zaak.
Het meest beschamende is dat een hoogbejaarde man, die recht heeft op rust en waardigheid, zijn laatste levensfase mede moet doorbrengen met angst die hem door anderen is aangedaan.
Een woning hoort geen plek te zijn waar je bang moet zijn voor degene die aanbelt. Een politiehesje hoort geen middel te zijn om vertrouwen te misbruiken. En een oudere man hoort niet de prijs te betalen voor de keuzes van mensen die zijn kwetsbaarheid tegen hem gebruiken.
De telefoons zijn meegenomen. De kluis bleef dicht. Maar het gevoel van veiligheid van een 97-jarige man heeft een zware klap gekregen. En geen enkel vonnis kan hem dat zomaar teruggeven.
Xaverio van der Aar.
