Negentig suikerklontjes per week.
Negentig!

Je zou denken dat jongeren niet drinken, maar rechtstreeks in een siroopfabriek wonen. De volgende persconferentie komt vast met een grafiek, dramatische muziek en een staatsieportret van een suikerklont in close-up.

En dan is daar de oplossing.

Niet: opvoeding.
Niet: sport.
Niet: betere schoolkantines.
Nee hoor.

Belasting.

Want als er één universele knop is in Den Haag, dan is het: “Maak het duurder.” Het is inmiddels het Zwitsers zakmes van het beleid. Heeft u hoofdpijn? Belasting. Slechte gewoonte? Belasting. Iets wat u lekker vindt? Raden wat.

De suikertaks is verkocht als gezondheidsmaatregel, maar het begint steeds meer te lijken op een nationale babysit-service. Alsof burgers niet zelf kunnen bepalen wat ze drinken zonder dat er een fiscale oppas naast de koelkast staat.

“Drinkt u cola?”
“Dat mag.”
“Maar dan wel met toeslag.”

Het idee is briljant simpel: maak het duur, dan kopen mensen het minder. Alsof gedrag een lichtknop is. Alsof een tiener denkt:
“6 euro? Nee.
6,20 euro? O wacht, nu is het ongezond.”

Kom op.

En laten we eerlijk zijn: dit is geen suikeroorlog. Dit is een inkomstenstrategie met een gezondheidsstrik eromheen. Want elke belasting heeft twee kanten: de morele uitleg en de financiële realiteit. En de schatkist houdt van beide.

Vandaag suiker. Morgen misschien friet. Overmorgen taart. Daarna een belasting op “te veel genieten”. Misschien een bonusheffing op snacks na 21:00 uur. Nachtelijke koekjesbelasting. Weekendtoeslag op chips.

Voor je het weet krijgen we een caloriepolitie met een rekenmachine en een meetlint.

En stel je het even voor: iemand die bij de kassa staat met een energydrink en denkt:
“Wacht even… ik moet dit eerst overleggen met mijn budget én mijn geweten.”

Het mooiste is nog dat we doen alsof dit een revolutionair idee is. Terwijl mensen al jaren weten dat suiker niet hetzelfde is als broccoli. Dat is geen geheime kennis. Dat is basisschoolniveau.

Maar in plaats van vertrouwen op voorlichting en verantwoordelijkheid, kiezen we voor de bekende route: prijs omhoog, vinkje gezet, applaus voor de daadkracht.

Het probleem?
Je kunt gezondheid niet volledig uitbesteden aan de belastingdienst.

Als de overheid elk maatschappelijk ongemak vertaalt in een heffing, dan wordt het leven straks één grote factuur met bijsluiter. En eerlijk is eerlijk: niemand wordt daar fitter van. Wel armer. En licht geïrriteerd.

Dus ja, suiker is geen heilige graal van gezondheid. Maar misschien is het tijd om te stoppen met doen alsof elke gewoonte een belasting nodig heeft om volwassen te worden.

Want als we zo doorgaan, betalen we straks per glimlach.

En dat zou pas echt bitter zijn. 😄