Column: Vandaag een waterballon. Morgen een steen. En dan doet iedereen weer alsof het een verrassing is
Wat mij misschien nog het meest woedend maakt, is niet eens die waterballon.
Het is de reflex die onmiddellijk volgt.
"Het was maar een grapje."
"Het zijn jongeren."
"Het hoort erbij."
"Niet zo zwaar aan tillen."
Nee.
Hou op.
Een vrouw fietst naar huis en krijgt uit het niets een harde klap tegen haar lichaam. Een andere vrouw denkt dat ze in haar gezicht is gespuugd. Beiden schrikken zich kapot. Beiden voelen zich onveilig. Beiden worden uitgekozen omdat ze weerloos zijn.
En vervolgens moeten we doen alsof dit normaal is?
Geen sprake van.
Dit is geen kattenkwaad.
Dit is doelbewuste intimidatie van willekeurige burgers.
Het zijn jongeren die denken dat de openbare ruimte van hen is. Jongeren die denken dat onbekenden gebruikt mogen worden als mikpunt voor hun vermaak. Jongeren die denken dat angst, vernedering en schrikreacties grappig zijn zolang er maar een camera meedraait.
Dat is niet stoer.
Dat is moreel bankroet.
Want laten we eerlijk zijn: wat voor karakter heb je als je plezier haalt uit het aanvallen van mensen die je niet kent?
Wat voor opvoeding heb je gehad als je een vrouw alleen op de fiets ziet en denkt: laten we haar eens de stuipen op het lijf jagen?
Wat gaat er mis in je hoofd als de angst van een ander jouw entertainment wordt?
Dat is de vraag die gesteld moet worden.
Niet waarom slachtoffers schrikken.
Niet waarom inwoners boos worden.
Niet waarom mensen zich onveilig voelen.
Dat is namelijk volkomen logisch.
Het abnormale zit bij degenen die dit doen.
En dan die fatbike-cultuur van onaantastbaarheid.
Met een grote mond door de straten.
Lak aan regels.
Lak aan fatsoen.
Lak aan andere mensen.
Alles voor aandacht.
Alles voor status.
Alles voor een filmpje.
Ze denken dat ze ongrijpbaar zijn.
Dat er toch geen gevolgen komen.
Dat niemand hen iets maakt.
En veel te vaak krijgen ze nog gelijk ook.
Daar zit het echte probleem.
Niet in een ballon.
Niet in een zak water.
Maar in een generatie overlastgevers die heeft geleerd dat grenzen onderhandelbaar zijn en dat consequenties iets zijn wat andere mensen overkomt.
Vandaag een waterballon.
Morgen een fles.
Overmorgen een steen.
En voordat de gebruikelijke beroepsrelativiseerders beginnen te roepen dat dit overdreven is: vrijwel elke vorm van ernstig straatgeweld begint met gedrag dat jarenlang is weggewimpeld als baldadigheid.
Altijd zijn er mensen die zeggen dat het wel meevalt.
Totdat iemand zwaargewond raakt.
Totdat iemand onder een auto belandt.
Totdat er een ambulance moet komen.
Totdat er bloemen op straat liggen.
Dan klinkt ineens de vraag hoe het zover heeft kunnen komen.
Alsof niemand het zag aankomen.
Alsof de signalen er niet waren.
Alsof het allemaal uit de lucht kwam vallen.
Onzin.
Een samenleving die haar normen niet verdedigt, krijgt uiteindelijk de rekening gepresenteerd.
Daarom moet de boodschap glashelder zijn.
Wie willekeurige voorbijgangers bekogelt, lastigvalt, intimideert en filmt, verdient geen excuus.
Geen begrip.
Geen wegkijkende houding.
Maar stevige handhaving, zichtbare consequenties en een overheid die ondubbelzinnig zegt: dit accepteren wij niet.
Want gewone inwoners moeten vrij over straat kunnen zonder bang te zijn dat ze voor het vermaak van een stel aandachtszoekers als doelwit worden gebruikt.
En als we zelfs dat niet meer normaal vinden, dan hebben we een veel groter probleem dan een waterballon.
Xaverio.
