Gemeente gokt met De Hoorn: ‘bezuiniging’ van €596.000 is uitstel dat keihard kan ontploffen
Wat de gemeente Alphen aan den Rijn presenteert als een bezuiniging op zwembad De Hoorn, is in werkelijkheid niets meer dan een verschuiving van problemen naar later. €596.000 minder uitgeven klinkt daadkrachtig, maar wie kijkt naar hoe die “besparing” tot stand komt, ziet vooral uitstel, risico en politieke gemakzucht.
De kern is simpel en pijnlijk tegelijk: onderhoud wordt geschrapt om op papier geld over te houden. Niet omdat het niet nodig is, maar omdat het nu beter uitkomt. Dat is geen financieel beleid, dat is bewust kiezen om problemen niet op te lossen zolang ze nog niet zichtbaar zijn.
En dat terwijl De Hoorn geen nieuw gebouw is, maar een zwembad van 27 jaar oud. Precies de fase waarin installaties gevoeliger worden, slijtage versnelt en onderhoud cruciaal is om grotere schade te voorkomen. Juist dan besluit de gemeente om minder te doen. Dat is geen toeval, dat is een keuze — en een risicovolle.
De onderbouwing van die keuze is flinterdun. De hele “besparing” hangt aan een toekomstbeeld waarin er in 2031 of 2034 een nieuw of gerenoveerd zwembad staat. Maar dat besluit is er niet. Geen zekerheid over financiering, geen uitgewerkt plan, geen harde planning. Toch wordt de besparing nu al ingeboekt. Dat is geen vooruitdenken, dat is vooruit gokken.
En terwijl het onderhoud van een bestaande voorziening wordt uitgekleed, laat de gemeente op andere fronten een heel ander gezicht zien. Daar is geld wél beschikbaar. Subsidies, projecten en nieuwe initiatieven krijgen ruimte, terwijl De Hoorn moet interen. Tegelijkertijd slepen miljoenenprojecten zoals de Raadsbrug zich al meer dan tien jaar voort — duurder geworden, vertraagd en nog altijd niet afgerond. Dat zijn geen incidenten, dat is een patroon.
De buffer van €100.000 die tegenvallers moet opvangen, maakt het beeld compleet. Voor een technisch complex gebouw als een zwembad is dat bedrag nauwelijks serieus te nemen. Eén grotere storing en de reserve is weg. Dan is de “besparing” in één klap verdwenen en begint het echte probleem.
Dat de gemeente benadrukt dat veiligheid gewaarborgd blijft, is geen geruststelling maar een verplicht minimum. Het betekent in de praktijk dat er pas wordt ingegrepen als iets stukgaat. Dat is geen onderhoudsstrategie, dat is wachten tot het misgaat.
Wat hier gebeurt is bestuurlijk gedrag dat we vaker zien: kosten naar de toekomst schuiven, risico’s accepteren en ondertussen doen alsof er verstandig wordt gehandeld. Maar zodra de planning uitloopt of techniek faalt — en dat is bij dit soort dossiers eerder regel dan uitzondering — valt de hele constructie om en komt de rekening alsnog op tafel.
En die rekening wordt niet betaald door “de gemeente”. Die wordt betaald door inwoners.
De conclusie is onvermijdelijk: dit is geen bezuiniging, dit is een bewuste gok. Een gok waarbij het college hoopt dat alles goed gaat, terwijl de risico’s bekend zijn. Gaat het goed, dan is het succes voor het bestuur. Gaat het mis, dan is de schade voor de stad.
Xaverio.
