Column - “Steekterbrug: Fietsers Tweederangsburgers, Auto’s Altijd Voorop”
Fietsers moeten omfietsen. Jarenlang. Punt.
Dat is de boodschap van de provincie Zuid-Holland bij de Steekterbrug.
Niet omdat het niet anders kan. Niet omdat er geen oplossingen zijn. Maar omdat het makkelijker is om fietsers te laten wijken dan auto’s. En dat is inmiddels geen vergissing meer, maar beleid.
De provincie noemt het een veiligheidsmaatregel. Dat woord wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt om elke gemakzuchtige keuze te rechtvaardigen. Want als veiligheid écht het uitgangspunt was, dan had men gekeken naar alle verkeersdeelnemers. Dan had men alternatieven onderzocht. Dan had men offers eerlijk verdeeld.
Maar nee. Het autoverkeer mag doorrijden. Vrachtwagens mogen blijven denderen. Alleen fietsers — scholieren, zorgmedewerkers, ouderen, forenzen — worden simpelweg weggeknipt uit de route.
“Ze kunnen toch omfietsen?”
Ja. Acht minuten, zegt de provincie. Vijftien minuten, zegt de realiteit. Twee tot drie jaar, zegt de Fietsersbond. Dag in, dag uit. Regen, wind, winter, spits.
Dat is geen omleiding. Dat is structurele achterstelling.
En het meest wrange: niemand lijkt het een probleem te vinden. Want fietsers zijn flexibel, toch? Die passen zich wel aan. Die klagen minder hard dan automobilisten. Die hebben geen filemeldingen, geen toeter, geen dashboard dat rood uitslaat. Dus kunnen ze worden genegeerd.
Een tijdelijke fietsbrug? Te duur.
Een pontje? Te ingewikkeld.
Een rijbaan afsluiten voor auto’s? Onbespreekbaar.
Maar duizenden mensen jarenlang laten omfietsen? Dat kan prima.
Ondertussen strooit dezelfde overheid met woorden als duurzaamheid, gezonde leefomgeving en mobiliteitstransitie. Maar zodra het schuurt, zodra het geld kost of politieke moed vraagt, wordt de fiets linea recta opgeofferd. De auto mag niet wijken. Nooit.
En laten we ophouden met doen alsof dit geen gevolgen heeft. Mensen stappen noodgedwongen in de auto. Het wordt drukker. Onveiliger. Vervuilender. Precies wat zogenaamd voorkomen moest worden. Maar dat is kennelijk acceptabele schade, zolang de N207 maar blijft rollen.
De provincie zegt de situatie te blijven “monitoren”. Dat is bestuurlijke zelfhypnose. Want wie vooraf accepteert dat fietsers mogelijk jaren moeten omfietsen, heeft de keuze al gemaakt. Dan monitor je niets. Dan kijk je weg.
De Steekterbrug wordt vervangen. Prima. Maar dat is geen vrijbrief om een hele groep weggebruikers af te serveren. Dit is geen technisch probleem, dit is een politieke keuze.
Een keuze die luid en duidelijk zegt:
fietsers zijn tweederangsverkeer.
Zolang we dat blijven slikken, blijft elke nieuwe brug, weg of bouwput hetzelfde verhaal opleveren. Auto’s eerst. Fietsers later. Of liever: ergens anders.
Dus nee, dit gaat niet over veiligheid.
Dit gaat over gemak.
En fietsers betalen de prijs — al fietsend, omrijdend, en structureel genegeerd.
