Column | Het Kabouterbos en het grote “foei”-beleid
Er is in Alphen aan den Rijn een plek waar de werkelijkheid nog net iets pijnlijker is dan satire: het kabouterbos. Een miniwereld van huisjes, figuurtjes en goede bedoelingen, telkens opnieuw met de grond gelijk gemaakt door iemand die kennelijk een persoonlijke oorlog voert tegen gips en glimlach.
En wat doet de machtigste man van de gemeente? De burgemeester spreekt. Hij waarschuwt. Hij zegt – en dit is geen grap – dat de dader “in de kraag gevat” moet worden. En vooral: “Wees gewaarschuwd.”
Het is taal die je normaal hoort bij een western waarin de sheriff nog net zijn hoed rechtzet voordat hij weer gaat zitten voor een kop lauwe koffie. Alleen staat hier geen sheriff op straat, maar een bestuurlijk apparaat dat na drie vernielingen in twee maanden vooral heel duidelijk heeft gemaakt: we zijn boos. Echt boos. Misschien zelfs een beetje heel erg boos.
Maar verder? Foei.
Want camera’s, dat kan niet. Regels. Privacy. Procedures. Europa. De maanstand. Iets met een protocol uit 2009 dat ooit is goedgekeurd na een vergadering waar niemand meer weet waarom hij “voor” heeft gestemd. Dus de oplossing blijft wat hij al was: extra aandacht van boa’s, een praatje met de wijkagent, een jongerenwerker die “even extra oplet”, en een buurtbudget om de kabouters weer netjes recht te zetten zodat ze opnieuw omvergetrapt kunnen worden.
Het is bijna poëtisch: elke cyclus van vernieling eindigt in een herstart van dezelfde PowerPoint. “We nemen het serieus.” “We gaan kijken wat kan.” “We betreuren het.”
Ondertussen ligt het kabouterbos er bij als een moreel experiment: hoe vaak kun je iets kapot laten maken voordat je besluit dat een bordje met “dit graag niet slopen” misschien niet voldoende is?
En ergens in die bestuurskamer klinkt dan weer die geruststellende reflex: we hebben het erover gehad. Er is contact geweest. Er is begrip uitgesproken.
De kabouters zelf zeggen niets. Die hebben het druk met weer omvallen.
En zo wordt het kabouterbos niet alleen een speelplek, maar een spiegel. Een kleine wereld waarin zichtbaar wordt hoe groot het verschil is tussen daadkracht en decoratieve verontwaardiging.
Want zolang “foei” het hoogste politieke niveau van ingrijpen blijft, is de enige echte kabouter in dit verhaal degene die nog gelooft dat het bos vanzelf overeind blijft staan.
Xaverio.
